ideal connection

..........................................................................................................................................................................
(χαμόγελο που αργά ανθίζει σ'όλο το πρόσωπο)
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
(χείλη που μισοανοίγουν αφημένα στα ηλεκτρόδια του βλέμματος του άλλου)
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
ναι
.......................................................................................................................................................................... ..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
(βλέμμα που πυρώνεται από τον πόνο της επιθυμίας)
......................................................................................................................................................................... .........................................................................................................................................................................
το ξέρω
......................................................................................................................................................................... .........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
(χέρια κοκκαλωμένα από την ένταση)
......................................................................................................................................................................... .........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
(το λόγο πια έχει πάρει το κενό αέρος που μεσολαβεί ανάμεσα και ξεκουφαίνει)

la foule

δε διαβάζω πια
δε βλέπω τηλεόραση
δεν ενημερώνομαι για τις ειδήσεις
δεν πάω σινεμά
δεν πάω θέατρο...
...απλά περπατώ στην πόλη
και διαβάζω τα συνθήματα
και βλέπω από τα παράθυρα σκηνές από έργο καθημερινής σειράς (ελλείψη κουρτινών!)
και συναντώ τα γεγονότα την ώρα που γίνονται
κομπάρσος στο πλήθος που συνεχώς κινείται και μου δίνει αττάκες που άλλοτε ανταποκρίνομαι και άλλοτε δε θυμάμαι τα λόγια.

kreuzberg

όσοι πόλεμοι και αν διεξήχθησαν από αρχαιοτάτων χρόνων έως της σήμερον
μεταξύ των ομοεθνών μου και των περσικών, τουρκικών και γερμανικών φύλων,
έρχεται η ώρα που η πολυπόθητος ειρήνη επιτυγχάνεται με ένα ποτήριον οίνου σε ένα ταπεινόν δωμάτιον εν τω μέσω του βερολινέζικου Γολγοθά.

γιατι

γιατί ρε πούστη μου ο Έρωτας να είναι ο γιος της Αφροδίτης και όχι ας πούμε της Αθηνάς ή της Άρτεμης?

βολεμα

βόλεμα ίσον θάνατος
βολεύεσαι το θάνατο και λες αντίο στη ζωή
απλά επιβιώνεις, αυτό μόνο
και που και που κάποιες σπίθες φωτός/
πόσο γερή δόση αντίδοτου χρειάζεται για να μην θες πιά τα ίδια?
πόσα κιλά έρωτα για να πετάξεις από πάνω σου τα συνηθισμένα?

μακαρισμοι

μακάριοι οι λιωμένοι από το κλάμα της χαράς
μακάριοι οι καμμένοι από τη φλόγα της αγάπης
μακάριοι οι πνιγμένοι από το ρέμα της αδιάκοπης γενναιοδωρίας
μακάριοι οι ξεχασμένοι από τα φώτα του κόσμου
μακάριοι οι κουρασμένοι από το παιχνίδι της σχέσης
μακάριοι οι πιασμένοι στο σβέρκο από το συνεχές ατένισμα του ουρανού
μακάριοι οι πεινασμένοι για ζωή

κοσκινο

μόνο να ξέραμε πως η αλήθεια των πραγμάτων είναι άλλη από τις διεργασίες του μυαλού μας δε θα καθόμασταν στιγμή να σκεφτούμε/
τόσοι αιώνες τέχνης φιλοσοφίας και θρησκείας τι απομένει μετά από χίλιες φορές κοσκίνισμα?
__________ένα σπυρί ΑΓΑΠΗ_____________________________________
___ένα σπυρί ΖΩΗ______________________________________________
_________________________ένα σπυρί ΧΑΡΑ_______________________
__ένα σπυρί ΠΑΙΧΝΙΔΙ___________________________________________
_________________________________δυό σπυριά ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ______

γιατι?

γιατί μια ζωή βλέπω το παιδί πίσω από τις χειρονομίες των άλλων?
γιατί μια ζωή ακούω το γέλιο και το κλάμμα πίσω από τα ανόητα λεκτικά σκαριφήματα?

περιμένω

περιμένω....
σαν τα αιλουροειδή να πλησιάσει το θύμα...
στήνω ενέδρες...
και μετά ορμάω...
αλί στην όμορφη γαζέλα που θα χει τούτη τη μοίρα.

το διαλειμμα

τελειώνει το ανιαρό διάλειμμα πριν το μάθημα του έρωτα/
κοιτάζω τη τσάντα μου και δεν μου χει μείνει τίποτα, ούτε μολύβια, ούτε χαρτί/
μόνο την ανάμνηση από τα μάτια σου και το χαμόγελο σου/
αυτά θα πω στο δάσκαλο αν με ρωτήσει και τίποτα άλλο/
και ας μείνω μεταξεταστέος
όλη μου τη ζωή στην ίδια τάξη
δε πειράζει.....

i'm an alien hellin in berlin

τα λογια της καβλας

τα λόγια της κάβλας μην τα μετράς

είναι μόνο για τη στιγμή που συντελείται το μυστήριο

κ'έχουν άλλη αξία και άλλο βάρος.

*

τα λόγια της κάβλας μόνο με κάβλα συναλλάσονται

και ας μιλούν για αγάπη και πάθος και έρωτα.

*

στο πριν και το μετά παίζονται όλα

και όχι στην ώρα της κάβλας.

το θεώρημα της καμπύλης

τα σώματα μας είναι μια συνέχεια καμπυλών και υποδοχών

όπως εφαρμόζουν δύο κομμάτια ενός παζλ.

και οι πιο ευθείες γραμμές στο σώμα σου είναι σαν τα γλυπτά του παρθενώνα

τέλεια μέσα στη κρυφή καμπύλη τους.

ο έρωτας μας λειαίνει τις ακμές και τις γωνίες μας με την ατέλειωτη επιμονή μου

να στις γλείφω για να στρογγυλέψουν

και στην αγάπη σου που με τρέφει για να συνεχίζω τον αγώνα μου.

γιατ'είναι ιερός σκοπός να μαλακώσουν οι καρδιές και να γυμνάζονται οι αισθήσεις.

mad about you

Mad about the boy

I know it's stupid to be mad about the boy

I'm so ashamed of it but must admit the sleepless nights I've had

About the boy

On the silverscreen

He melts my foolish heart in every single scene

Although I'm quite aware that here and there are traces of the cad

About the boy

Lord knows I'm not a fool girl

I really shouldn't care

Lord knows I'm not a school girl

In the fury of her first affair

Will it ever cloy

This odd diversity of misery and joy

I'm feeling quite insane and young again

And all because I'm mad about the boy

So if I could employ

A little magic that will finally destroy

This dream that pains me

and enchains me But I can't because I'm mad...

I'm mad about the boy

live leaves

μ'αρέσει η βροχή

-δε λέω καλό το καλοκαίρι αλλά η βροχή έχει άλλη μαγεία-

κάποιες στιγμές εγωϊστικά σκέφτομαι πως ο ουρανός με συμπονά και κλαίει μαζί μου

και 'χω παρέα τόσα αστέρια και δάκρυα μετεωρίτες

να κλαίμε μαζί.

που ήταν τόσο καιρό αυτό το χωματένιο άρωμα

που τώρα αναδύεται με την πρώτη σταγόνα της βροχής?

την άνοιξη με εξιτάρει η μυρωδιά του σπέρματος των δέντρων,

τώρα το κρυμμένο φύτρο και το σάπιο φύλλο που το σκεπάζει.

για τους χριστιανούς σ'αυτήν την εποχή άρχιζε ο χρόνος,

φαίνεται για τους πιστούς με το σάπισμα του σπόρου

αρχίζει ο δρόμος προς την απλότητα.

callas day

callas

φωνή

ψυχή

καρδιά

λόγος

αγάπη

αίσθημα

.

.

.

i'm a stranger here my self

Tell me is love still a popular suggestion, or merely an obsolete art?

Forgive me for asking this simple question

I'm unfamiliar with his heart, I am a stranger here myself.

Love me or leave me, that seems to be the question, I don't know the tactics to use

But if he should offer a personal suggestion,

How could I possibly refuse when I'm a stranger here myself

Please tell me, tell a stranger by curiosity goaded

Is there really any danger that love is now outmoded?

I'm interested especially in knowing why you waste it

True romance is so fleshly with what have you replaced it?

What is your latest foible, is Gim Rummy more exquisite?

Is skiing more enjoyable? For heaven's sake what is it?

I can't believe that love has lost its glamour, that passion is really passe

If gender is just a term in grammar

How can I ever find my way since I'm a stranger here myself

How can he ignore my available condition

Why these Victorian views?

You see here before you a woman with a mission

I must discover the key to his ignition

And then if he should make a diplomatic proposition

How could I possibly refuse? How could I possibly refuse?

When I'm a stranger here myself?

Πόσο μ'αρέσει αυτή η γυναίκα.

love after rain

τα πιο δυνατά προιόντα της ψυχής είναι υγρά και στάζουν..

αυτό σκέφτομαι τώρα που στέκομαι μεσ'την απρόσμενη βροχή.

*

τα δάκρυα σου στάζουν και γίνονται ένα με το ρυάκι που έγινε ένα με τη λακούβα στην αυλή.

*

καθώς τα σάλια μου στάζουν που πεινώ γι'αγάπη

*

κι η κάβλα μας στάζει ανελέητα στο κορμί

*

τελικά είναι ωραίο να χορεύεις μουσκίδι μεσ'τη βροχή

γυμνός και σειληνός.

πώς?

Άδειασε η Αθήνα,

δυο πακιστανοί και τρεις μαύροι μείναν στη πλατεία,

κ'ένας τρελός να σκέφτεται ότι αυτή η χώρα πια δεν τον χωρά.

Ο Οδυσσέας που 'μαθε στα νειάτα του

νατος ξεπροβάλει ζωντανός μπροστά του

και τον καλεί στης Λευκοθέας το πανί

να πα να βρει την τύχη του.

Πώς ν'αφήσει το φως και το νερό της θάλασσας,

πώς τη δασεία και τη ψιλή,

πώς τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη,

πώς τα τάματα στα καλοκαιρινά τα πανυγήρια?

το καβουρακι

Μέσα στην άμμο τη ζεστή είν'ένα καβουράκι

που απ'τη πολλή τη κάψα του ξεπρόβαλε στο φως.

'Ολο το ταίρι του ζητά τις μέρες, το βραδάκι

μα όλοι φοβούνται τις τσιμπιές και γίνονται λαγός.

***

Τρέχει στα πλάγια, κρύβεται στη χνουδωτή πετρούλα

και σαν ένα πόδι φαίνεται γυμνό και τρυφερό

αυτό αμέσως το τσιμπά και λέει με φωνούλα

μικρή και ασήμαντη "προσέξτε με και μένα το φτωχό".

***

"Θέλω το καβουράκι μου να βρω να πάψω να'μαι μόνο

ν'απλώνω τις δαγκάνες μου και να το αισθανθώ

μόνο φιλιά να του χρωστώ κι αγάπη να του δώνω

μονάχο να μην καίγομαι, μόνο μου να μη ζω".

***

"Κι όταν το κύμα μας τραβά σφιχτά αγκαλιασμένα

και στο βυθό της θάλασσας μας ρίξει αγκαλιά

όλα τα μέλη του κορμιού στην άκρη πεταμένα

που απ'τον πόθο κόπηκαν κι απ'την τρελή καρδιά.

nijinsky's diary

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Προς τον Ρώλινς Κοττνέ

Αγαπητέ φίλε Κοττνέ,

Είμαι ευτυχής που έλαβα τό γράμμα σου.

Είμαι ευτυχής που είσαι καλά.

Μου αρέσει πάρα πολύ που είσαι καλά.

Είμαι καλά επειδή είσαι καλά

Μου αρέσει να γράφω με ρυθμό,

Γιατί εσύ είσαι ένας ρυθμός.

Αγαπώ πάρα πολύ εσύ να αγαπάς,

Αλλά είμαι ένας ρυθμός της αγάπης

Αγαπώ το ρυθμό χωρίς εσένα,

Γιατί αγαπώ τη γυναίκα μου πάρα πολύ.

Αγαπώ πολύ να σου δείξω

Τι είναι ο ρυθμός, τι είναι ο ρυθμός.

Αγαπώ πάρα πολύ το ρυθμό του Θεού

Εγώ ο ρυθμός, εγώ ο Χορός.

Είμαι ο Χορός, είμαι ο Θεός.

Αγαπώ το χορό όπως εσύ αγάπησες

Είμαι Χορός για σένα στον Θεό.

Είμαι Χορός για σένα στον Θεό.

Αγαπώ την αγάπη σε σένα του Θεού.

Είμαι ο Θεός για σένα αγάπη.

Αγαπώ την αγάπη γιατί Εκείνος αγάπη.

Αγαπώ την αγάπη για σένα στον Θεό.

Είμαι άνθρωπος αλλά όχι πατούσες

Έχω πατούσες αλλά σ'Εκείνον.

Αγαπώ την αγάπη χωρίς πατούσες,

Αγαπώ τις πατούσες μ'Εκείνον.

Είμαι άνθρωπος αλλά όχι πατούσες

Έχω πατούσες αλλά σ'Εκείνον.

Είμαι εκείνο γιατί αυτός είναι

Είμαι εκείνο γιατί αυτός είναι.

Αγαπώ τον κόσμο γιατί τον αγαπά κι εκείνος.

Σ'αγαπώ γιατί σ'αγαπά κι εκείνος.

Είμαι εκείνο γιατί είναι Εκείνο.

Δεν μπορώ να είμαι εκείνο.

Έχω μεγάλη αγάπη για σένα

Έχω μεγάλη αγάπη για σένα

Δεν είμαι άνθρωπος χωρίς πατούσες

Είμαι πατούσα με πατούσες.

Πατούσα, ξεπατούσα είμαι μια Πατούσα

Αγαπώ τις πατούσες αλλά όχι πατούσες.

Σ'αγαπώ πάρα πολύ χωρίς τίποτε

Είμαι άνθρωπος, είμαι άνθρωπος.

Αγαπώ σε σένα έναν άνθρωπο χωρίς πατούσες

Αγαπώ σε σένα έναν άνθρωπο χωρίς πατούσες

Είμαι ένας άνθρωπος γιατί έχω ελαττώματα

Είμαι ένας άνθρωπος γιατί έχω ελαττώματα.

Αγαπώ την αλήθεια πάρα πολύ.

Έχω γράψει την αλήθεια.

Έστειλα τους χαιρετισμούς μου σε σένα και την αδελφή

Σας αγαπώ εσάς τους δυό, εσάς τους δυό, πάρα πολύ,

Αλλά στέλνω τους χαιρετισμούς μου σ'όλη την ανθρωπότητα

Αλλά στέλνω τους χαιρετισμούς μου σ'όλη την ανθρωπότητα

Είμαι άνθρωπος, είμαι άνθρωπος

Αγαπώ την ανθρωπότητα, αγαπώ την ανθρωπότητα.

Σ'αγαπώ Θεέ μου εσένα.

Σ'αγαπώ Θεέ μου εσένα.

Είσαι γέρος, είμαι νέος

Αγαπάς τους νέους ανθρώπους σε μένα

Σ'αγαπώ γιατί είσαι άνθρωπος

Σ'αγαπώ ότι είσαι άνθρωπος.

Έγραψα γιατί Εκείνος το θέλει

Έγραψα γιατί Εκείνος το θέλει.

Στέλνω τους χαιρετισμούς μου σε σένα και την αδελφή

Στέλνω τους χαιρετισμούς μου με τη γυναίκα μου.

Είμαι μιά σύζυγος, είμαι μιά σύζυγος

Αγαπώ μιά σύζυγο γιά σένα πάρα πολύ

Αγαπώ σε σένα έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο

Είμαι άνθρωπος, είμαι άνθρωπος.

Σου στέλνω πολλή αγάπη, πολλή αγάπη

Σ'αγαπώ, Σ'αγαπώ.

Χαιρετισμούς

Βασλάβ Νιζίνσκυ.

(από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

του Vaslav Nijinsky, εκδόσεις Άγρα)

αυγουστιατικη μελαγχολια (εποχη που βρηκες να μελαγχολησεις και συ!)

πίσω από μια ζωή με ημερομηνία λήξης

σ'ένα πλανήτη με ημερομηνία λήξης

υπάρχει μια ψυχή με ημερομηνία λήξης

σε μιά καθημερινότητα που όλο δε λέει νά λήξει.

_____

ένα βάσανο που δε τελειώνει

από μιά σκέψη που δε τελειώνει

σε μιά καρδιά που όλο λιγώνει

μια πεθυμιά που συνεχώς ματώνει.

alto-magica

Καλές οι σοπράνο δε λέω, με τις ψηλές τους και τους δύσκολους ρόλους τους, αλλά οι χαμηλές γυναικείες φωνές είναι άλλο πράμα. Δε ξέρω αλλά τις βρίσκω πολλές φορές πιό ερωτικές και πιό γήινες.


Μια περίπτωση μοναδική ήταν η Ebe Stignani. Τραγουδίστρια της χρυσής εποχής του μπελκάντο, εδώ την ακούμε στο O don fatale από τον Don Carlo του Verdi.

Άλλη μία που βρίσκω επίσης εξαιρετική είναι η ρωσσίδα Elena Obraztzova. Εδώ στο Vissi d'arte από την Tosca του Puccini.

Και στο τέλος την Janet Baker στο Che faro senza Euridice από την όπερα Orfeo ed Euridice του Gluck.

α χα!!!!!! καλοκαίρι καιρός για ταίρι

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΖΕΣΤΗ

ΙΔΡΩΤΑΣ

ΜΑΤΙΕΣ

ΧΟΡΟΣ

ΚΥΜΑ

ΑΜΜΟΣ

ΤΕΚΙΛΑ

ατιτλο

σώματα που αφήσαν τα ίχνη τους

και χείλη που υγράναν τη ξερή επιδερμίδα,

μάτια που κάψανε τα μάτια μας

και χέρια που σφίξανε τα νιάτα μας

ζεστά και λατρεμένα.

λόγια σ'ανύποπτες στιγμές γεμάτα αλήθεια

και νεύματα λαλίστερα κι από το σ'αγαπώ,

καυτές ανάσες που κάψανε τη σκέψη

μόνο τη μνήμη αφήσαν καθάρια

να φέρνει συνεχώς

στο φως παλιές χαρές.

ενα καθυστερημενο αφιερωμα στον μανο χατζιδακι

Γιατί ρε Μάνο εκεί που λέω ότι τα πάντα είναι σάρκα και κάβλα σ'αυτή τη ζωή

έρχεσαι συ και μου τ'αλλάζεις όλα?

κι όταν ο έρωτας πάρει θέση γιατί ρε Μάνο η σάρκα πονάει τόσο πολύ απ'τα βέλη της Κύπριδας?

...

...

...

μην απαντήσεις Μάνο

ξέρω τι θα έλεγες....

τα κάλλ-ιστα της κάλλας

Το τραγούδι της Κάλλας είναι από τις πιο επιστημονικές, έλ-λογες, καλλιτεχνικές πνευματικές απολαύσεις, που μπορεί ποτέ να ζήσει άνθρωπος σ'αυτόν τον πλανήτη.

Γιατί το λέω αυτό?Για όλους αυτούς τους γνωστούς λόγους που ξέρουμε ή έχουμε διαβάσει σε βιβλία για την τέχνη της αλλά και για πολλούς άλλους.
Θέλω αυτή τη φορά να πω κάτι που από τότε που την πρωτάκουσα και στη συνέχεια διαπιστώνω κατά καιρούς.
Ότι δηλαδή υπάρχουν κάποια σημεία στο τραγούδι της, που ενώ δεν είναι κάποιες κόντρα ψηλές νότες ή κάποια δύσκολα ορναμέντι ή εξαντλητικές κολορατούρες, που εύκολα σου τραβούν την προσοχή, σου κολλάνε σαν βδέλλες στο μυαλό και δεν τα ξεχνάς.
Μπορεί να είναι μία λέξη ή κάποιος ιδιαίτερος ήχος ή κάποιο ρυθμικό σχήμα ή κάποια φράση με τέτοιο τρόπο ειπωμένη, που θαρρείς πως δεν θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα.
Δεδομένου ότι η ίδια υπήρξε μεγάλη ασκητικός της τέχνης της, με το καιρό συνειδητοποιώ ότι η σωματική της ελευθερία να παράγει χρώματα, η άφθαστη αίσθηση του ρυθμού και του παλμού του λόγου, η μεγάλη μουσικότητα της είναι αίτιο για πολλά από αυτά τα μικρά τραγουδιστικά "θαύματα".
Βέβαια η μαγεία της τέχνης δεν εξαντλείται στην προσπάθεια ανάλυσης της και στην πονηρή διάθεση να ανακαλύψεις τη ρίζα της μαγείας, αλλά παρόλα ταύτα κάποια πράγματα ξέρεις ότι δεν γίνονται τυχαία και πολύ περισσότερο χωρίς την προϋπαρξη μιάς γερής και στέρεας παιδείας και συνεχούς εκπαίδευσης.

Για παράδειγμα η άρια Suicidio από την όπερα La Gioconda του Amilcare Ponchielli.
Υπάρχει ένα σημείο σε μία εκτέλεση αυτής της άριας, όπου η Κάλλας κάνει κάτι (για μένα πάντα) ανεπανάληπτο και γιαυτό κάθε φορά ακούω αυτή την άρια για να ακούσω αυτό το σημείο.
Στο σημείο λοιπόν όπου η Gioconda τραγουδάει τη φράση del mio cammin, η Κάλλας τραγουδά τη φράση απαλά και με head voice κάνοντας ένα ελαφρό άνοιγμα (crescendo) και εκφέρει έναν ήχο πάνω στη λέξη cammin, όπου αν μπορούσα να το περιγράψω όχι φωνητικά αλλά λιγάκι ποιητικά θα έλεγα ότι εκείνη τη στιγμή ανοίγει ένα πορτάκι στο στήθος της και αφήνει να φανεί για δύο δευτερόλεπτα το βαθύτερο αίσθημα της, το ασυνείδητο, τη ψυχή ,o πυρήνας της ερμηνείας της μέσα από έναν ήχο εντελώς απρόσμενο και απροσδιόριστο, που σε κάνει και ανατριχιάζεις.
Ένα σπαρακτικό κλάμα πάνω σ'αυτή τη λέξη που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, χωρίς να χάνεται το γούστο.
Δεν μ'ενδιαφέρει να το αναλύσω φωνητικά το γεγονός,γιατί πέρα από κάποιες βασικές φωνητικές αρχές νομίζω ότι είναι αδύνατο να περιλάβεις σε ορισμούς το φωνητικό φαινόμενο.
Σκέφτομαι μόνο πως ένας άρτιος καλλιτέχνης καταφέρνει και μηδενίζει την απόσταση ανάμεσα στην αλήθεια του αντικειμένου του καλλιτεχνήματος και στον αποδέκτη (θεατή ή ακροατή),ενεργοποιώντας στον τελευταίο κρυμμένες συγκλίνουσες αισθήσεις, χωρίς να τις αντιλαμβάνεται και ο ίδιος.
Και όλα αυτά με τον ήχο (στην συγκεκριμένη περίπτωση), και βέβαια με την μαεστρία μιας τέχνης, που εκτελείται έχοντας στο νου του πάντα ο καλλιτέχνης ότι την απευθύνει σε ανθρώπους με διδακτικό στόχο και όχι για προσωπική του εκτόνωση η προσωπική "εξαγγελία" των παθών του χωρίς να αφορά εντέλει κανέναν ουσιαστικά το ψυχόδραμα του.


Το σημείο στο οποίο αναφέρομαι είναι το 1:14 στο επόμενο βίντεο και το έχω χρωματίσει διαφορετικά στο λιμπρέττο της άριας, που ακολουθεί.

Suicidio!...

In questi fieri momenti

tu sol mi resti,

e il cor mi tenti.

Ultima voce

del mio destino,

ultima croce

del mio cammin.

E un dì leggiadro

volavan l'ore,

perdei la madre,

perdei l'amore,

vinsi l' infausta

gelosa febre!

Οr piombo esausta

Fra le tenèbre!

Tocco alla mèta...

Domando al cielo

Di dormir quieta

Dentro l'avel...

(Suicide! ...

in these awful moments

You alone remain to me.

You alone tempt me.

Last voice of my destiny,

Last cross of my journey.

Once upon a time

The hours gaily flew by;

Lost now is my mother,

Lost is my love.

I overcame the consuming

Fever of jealousy.

Now I sink exhausted

In the darkness!...

I am reaching the end...

I only ask of Heaven

To sleep quietly

Within the grave.)

antony & the johnsons

Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τους “Summer Symphony Concerts” περιοδείας, οι Antony and the Johnsons θα εμφανιστούν στην Αθήνα, σε συνεργασία με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ.

Με την σπαρακτική vibrato φωνή του, που φέρνει στο νου τη Nina Simone, τον Billy McKenzie και τον Bryan Ferry, ο Antony Hegarty αφηγείται μια σειρά από έντονες συναισθηματικά ιστορίες.

Αυτή τη φορά, εκτός από τους The Johnsons, ο Antony συνεργάζεται με τις συμφωνικές ορχήστρες κάθε πόλης που επισκέπτεται, προκειμένου να δώσει μία άλλη διάσταση στις συνθέσεις του τελευταίου του δίσκου, The Crying Light, αλλά και σε διασκευές που έχει επιμεληθεί ο ίδιος και ο Nico Muhly (συνεργασίες με Bjork, Philip Glass) υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Rob Moose (μέλος των Sufjan Stevens, My Brightest Diamond, συνεργασίες με Burt Bacharach, James Carter, Savion Glover, Jay-Z, Walkmen, κ.α.).

Στην Αθήνα, οι Antony and the Johnsons θα βρεθούν στη σκηνή μαζί με την 50μελή συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ για μία και μοναδική εμφάνιση στο θέατρο Badminton, στις 29 Ιουνίου.

κάποια σαν την Ελλη

μικρός έλεγα ότι θα παντρευτώ γυναίκα γλυκειά, με μακρυά μαλλιά

και τώρα πιά αν ... αγαπούσα, θα αγαπούσα γυναίκα με φωνή σπασμένη και εύθραυστη ψυχή

με μάτια που να δακρύζουν έρωτα

γυναίκα που ξέρει ν'αγαπά

και να αφήνει τη θηλυκή της φύση να φανερώσει την αξία της

χωρίς βγαλμένα φρύδια και σηκωμένες βάτες

χωρίς 4Χ4 και καλλιεργημένες σε ψυχαναλυτικά κρεβάτια υστερίες

......

κάποια σαν την Έλλη και να μου τραγουδά..........

*+*=**

ο παράδεισος δεν ξεκινά (αν ξεκινά) από τη στιγμή που πεθαίνεις,

ο παράδεισος ξεκινά από τη στιγμή που αξιώνεσαι εδώ και τώρα να τον γεύεσαι.

γιατί τούτος ο κόσμος είναι ο παράδεισος,

ποιός φαντάστηκε πως θα καθόταν ο Θεός για έξι μέρες νά φτιαχνε κάτι σκάρτο?

(και δε μιλώ για έρωτα και αγάπες απλά,

μιλώ για την αλήθεια των πραγμάτων

που πολλές φορές σκοταδίζεται από τη βλακεία,

που περιφέρεται στα στενά αυτού του κόσμου)

Καλό μήνα!