KYZIKOS

2012-01-08T23:48:00.002+02:00

Μου στέγνωσε το σάλιο, ζαλίστηκα απ'τη μυρωδιά σου

το απαλό άγγιγμα σου είναι ικανό για να προκαλέσει το ξεχείλισμα του πρώτου χυμού της αγάπης μου για σένα.

Η σφιχτή σου απαλή σάρκα πάλλεται έτοιμη να γίνει βορά του αχόρταγου στόματος μου κι οι ρώγες σου να λιώσουν σαν καραμέλα.

Γιατί τόση ομορφιά σ'ένα χαμόγελο, γιατί τόση αγάπη για ένα σώμα;

μπορώ να σε κλείσω για πάντα μέσα στη χούφτα μου να σε κουβαλώ όπου και αν πάω;

τι και αν

2010-12-11T02:33:00.002+02:00

Τι και αν μου λείπει η θάλασσα,

τη βλέπω στα γαλανά τα μάτια σου

τι κι αν ξέχασα τα καλοκαιρινά ξανθά χωράφια

μου τα θυμίζουν τ'ατίθασα μαλλιά σου,

τι και αν πεθύμησα το φως το λαμπερό το ελληνικό

μου το χαρίζει η καρδιά σου,

κρύβεις μια ελλάδα, αγάπη μου,

και ούτε που το χεις πάρει χαμπάρι...

--------------------------------------------------------------------------

2010-07-12T01:32:00.002+03:00

Δώς μου δύναμη Θε μου να μην ανταποδώσω τη τρέλα και τη βία που λαμβάνω,

την έχω δώσει από πριν και γω φαντάζομαι

γιαυτό και δεν νιώθω αδικημένος.

Στείλε Θε μου ένα αεράκι στη ψυχή μας να δροσίσει

τη κόλαση που τρώει το σώμα μας και το μυαλό μας.

Δεν έχουμε σε ποιό ώμο ν'ακουμπήσουμε και σε ποιά καρδιά ν'αναπαυτούμε,

όλοι άρρωστοι και πουθενά ένας γοητευτικός νοσοκόμος.

Δώσε δύναμη στο θυμικό μας και στα νεύρα μας να αντέξουμε

την έρημο της μέσης ηλικίας.

Μη στρέφεις το πρόσωπο Σου αλλού, το ξέρω ότι μας κοιτάς,

χωρίς Εσένα κόσμος χωρίς χρώματα και ανατολή.

τραγωδια η "Ελλας"

2010-05-07T19:11:00.003+03:00

Θά θελα νά ξερα αν η "Ελλάδα" είναι Αισχύλεια, Σοφόκλεια ή Ευριπίδεια τραγωδία τελικά.

Αισχύλεια μπορείς να την πεις αν αναλογιστείς ότι εδώ και αιώνες μάχες γίνονται ανάμεσα σε θεούς και δαίμονες, σε στοιχειά και σε ανθρώπους,

αλλά και Σοφόκλεια τη λες μιας και η μοίρα της άγεται και φέρεται από δυνάμεις ασυνείδητες

αλλά Ευριπίδεια πια δεν μπορείς να μην την πεις..........πόσα παιδιά έχει ακόμα για να σκοτώσει?

σιχαινομαι

2010-05-05T02:51:00.002+03:00

μας σιχαίνομαι ως λαός
σιχαίνομαι που κοκορευόμαστε πάνω σε δύο δανεικές γνώσεις και χίλιες δυό απόψεις
σιχαίνομαι που είμαστε εγώ πρώτα και μετά εμείς
σιχαίνομαι που σκεφτόμαστε ρηχά
σιχαίνομαι που ζούμε ρηχά
σιχαίνομαι που πάντα και πανεύκολα τα ξέρουμε όλα
σιχαίνομαι που πάντα και πανεύκολα ξέρουμε τι μας συμβαίνει
σιχαίνομαι που ποτέ δε βλέπουμε τον απλό το δρόμο
σιχαίνομαι που όλα τα θεωρούμε δεδομένα
σιχαίνομαι όταν σιχαίνομαι
σιχαίνομαι αυτούς που γράφουν πως σιχαίνονται
σιχαίνομαι την ανικανότητα να υπάρχουμε αλλιώς και όχι άλλοι.

ελληνακι

2010-05-05T02:37:00.004+03:00

κοίτα με στα μάτια

ελληνάκι είμαι φτωχό

πατάω σε τρεις χιλιάδες βότσαλα χρωματιστά

και χω χέρια αδειανά

άκου με που σου μιλώ

με γλώσσα αρχαία

και λόγια κούφια

τηλεοπτικά

νιώσε την καρδιά μου

που χτυπά σε λευκούς και γαλανούς ρυθμούς

άρρυθμα και σαστισμένα...

...

ελληνάκι είμαι φτωχό...

αθήνα 2010-(λίγοι μήνες πριν)

2010-04-19T21:56:00.003+03:00

νομίζω ότι κάποια στιγμή θα σπάσει η κλωστή που κρατά όρθιο τον παρθενώνα

και θα καταρρεύσει

και ξαφνικά σύγχυση θα πλημμυρίσει τη σταδίου σα βαβέλ.

οι σχέσεις μας,

τα βήματα μας στα βρώμικα στενά πεζοδρόμια της πατησίων

κινούνται με κλωστές,

που σπάνε ξαφνικά

και μεις κοιταζόμαστε ανήμποροι

μαριονέτες του χρόνου

και της φθοράς.

ideal connection

2010-04-19T21:30:00.004+03:00

..........................................................................................................................................................................
(χαμόγελο που αργά ανθίζει σ'όλο το πρόσωπο)
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
(χείλη που μισοανοίγουν αφημένα στα ηλεκτρόδια του βλέμματος του άλλου)
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
ναι
.......................................................................................................................................................................... ..........................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................................................
(βλέμμα που πυρώνεται από τον πόνο της επιθυμίας)
......................................................................................................................................................................... .........................................................................................................................................................................
το ξέρω
......................................................................................................................................................................... .........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
(χέρια κοκκαλωμένα από την ένταση)
......................................................................................................................................................................... .........................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
(το λόγο πια έχει πάρει το κενό αέρος που μεσολαβεί ανάμεσα και ξεκουφαίνει)

la foule

2010-04-15T14:35:00.007+03:00

δε διαβάζω πια
δε βλέπω τηλεόραση
δεν ενημερώνομαι για τις ειδήσεις
δεν πάω σινεμά
δεν πάω θέατρο...
...απλά περπατώ στην πόλη
και διαβάζω τα συνθήματα
και βλέπω από τα παράθυρα σκηνές από έργο καθημερινής σειράς (ελλείψη κουρτινών!)
και συναντώ τα γεγονότα την ώρα που γίνονται
κομπάρσος στο πλήθος που συνεχώς κινείται και μου δίνει αττάκες που άλλοτε ανταποκρίνομαι και άλλοτε δε θυμάμαι τα λόγια.

kreuzberg

2010-04-14T04:02:00.004+03:00

όσοι πόλεμοι και αν διεξήχθησαν από αρχαιοτάτων χρόνων έως της σήμερον
μεταξύ των ομοεθνών μου και των περσικών, τουρκικών και γερμανικών φύλων,
έρχεται η ώρα που η πολυπόθητος ειρήνη επιτυγχάνεται με ένα ποτήριον οίνου σε ένα ταπεινόν δωμάτιον εν τω μέσω του βερολινέζικου Γολγοθά.

γιατι

2010-04-14T01:00:00.001+03:00

γιατί ρε πούστη μου ο Έρωτας να είναι ο γιος της Αφροδίτης και όχι ας πούμε της Αθηνάς ή της Άρτεμης?

βολεμα

2010-04-10T23:06:00.000+03:00

βόλεμα ίσον θάνατος
βολεύεσαι το θάνατο και λες αντίο στη ζωή
απλά επιβιώνεις, αυτό μόνο
και που και που κάποιες σπίθες φωτός/
πόσο γερή δόση αντίδοτου χρειάζεται για να μην θες πιά τα ίδια?
πόσα κιλά έρωτα για να πετάξεις από πάνω σου τα συνηθισμένα?

μακαρισμοι

2010-04-10T02:40:00.004+03:00

μακάριοι οι λιωμένοι από το κλάμα της χαράς
μακάριοι οι καμμένοι από τη φλόγα της αγάπης
μακάριοι οι πνιγμένοι από το ρέμα της αδιάκοπης γενναιοδωρίας
μακάριοι οι ξεχασμένοι από τα φώτα του κόσμου
μακάριοι οι κουρασμένοι από το παιχνίδι της σχέσης
μακάριοι οι πιασμένοι στο σβέρκο από το συνεχές ατένισμα του ουρανού
μακάριοι οι πεινασμένοι για ζωή

κοσκινο

2010-04-08T17:28:00.002+03:00

μόνο να ξέραμε πως η αλήθεια των πραγμάτων είναι άλλη από τις διεργασίες του μυαλού μας δε θα καθόμασταν στιγμή να σκεφτούμε/
τόσοι αιώνες τέχνης φιλοσοφίας και θρησκείας τι απομένει μετά από χίλιες φορές κοσκίνισμα?
__________ένα σπυρί ΑΓΑΠΗ_____________________________________
___ένα σπυρί ΖΩΗ______________________________________________
_________________________ένα σπυρί ΧΑΡΑ_______________________
__ένα σπυρί ΠΑΙΧΝΙΔΙ___________________________________________
_________________________________δυό σπυριά ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ______

γιατι?

2010-04-08T03:10:00.003+03:00

γιατί μια ζωή βλέπω το παιδί πίσω από τις χειρονομίες των άλλων?
γιατί μια ζωή ακούω το γέλιο και το κλάμμα πίσω από τα ανόητα λεκτικά σκαριφήματα?

περιμένω

2010-04-08T03:04:00.001+03:00

περιμένω....
σαν τα αιλουροειδή να πλησιάσει το θύμα...
στήνω ενέδρες...
και μετά ορμάω...
αλί στην όμορφη γαζέλα που θα χει τούτη τη μοίρα.

το διαλειμμα

2010-04-07T19:29:00.002+03:00

τελειώνει το ανιαρό διάλειμμα πριν το μάθημα του έρωτα/
κοιτάζω τη τσάντα μου και δεν μου χει μείνει τίποτα, ούτε μολύβια, ούτε χαρτί/
μόνο την ανάμνηση από τα μάτια σου και το χαμόγελο σου/
αυτά θα πω στο δάσκαλο αν με ρωτήσει και τίποτα άλλο/
και ας μείνω μεταξεταστέος
όλη μου τη ζωή στην ίδια τάξη
δε πειράζει.....

i'm an alien hellin in berlin

2010-02-18T02:49:00.005+02:00

τα λογια της καβλας

2009-11-28T02:39:00.008+02:00

τα λόγια της κάβλας μην τα μετράς

είναι μόνο για τη στιγμή που συντελείται το μυστήριο

κ'έχουν άλλη αξία και άλλο βάρος.

τα λόγια της κάβλας μόνο με κάβλα συναλλάσονται

και ας μιλούν για αγάπη και πάθος και έρωτα.

στο πριν και το μετά παίζονται όλα

και όχι στην ώρα της κάβλας.

το θεώρημα της καμπύλης

2009-11-07T05:30:00.005+02:00

τα σώματα μας είναι μια συνέχεια καμπυλών και υποδοχών

όπως εφαρμόζουν δύο κομμάτια ενός παζλ.

και οι πιο ευθείες γραμμές στο σώμα σου είναι σαν τα γλυπτά του παρθενώνα

τέλεια μέσα στη κρυφή καμπύλη τους.

ο έρωτας μας λειαίνει τις ακμές και τις γωνίες μας με την ατέλειωτη επιμονή μου

να στις γλείφω για να στρογγυλέψουν

και στην αγάπη σου που με τρέφει για να συνεχίζω τον αγώνα μου.

γιατ'είναι ιερός σκοπός να μαλακώσουν οι καρδιές και να γυμνάζονται οι αισθήσεις.

mad about you

2009-09-22T01:12:00.006+03:00

Mad about the boy

I know it's stupid to be mad about the boy

I'm so ashamed of it but must admit the sleepless nights I've had

About the boy

On the silverscreen

He melts my foolish heart in every single scene

Although I'm quite aware that here and there are traces of the cad

About the boy

Lord knows I'm not a fool girl

I really shouldn't care

Lord knows I'm not a school girl

In the fury of her first affair

Will it ever cloy

This odd diversity of misery and joy

I'm feeling quite insane and young again

And all because I'm mad about the boy

So if I could employ

A little magic that will finally destroy

This dream that pains me

and enchains me But I can't because I'm mad...

I'm mad about the boy

live leaves

2009-09-17T20:15:00.006+03:00

μ'αρέσει η βροχή

-δε λέω καλό το καλοκαίρι αλλά η βροχή έχει άλλη μαγεία-

κάποιες στιγμές εγωϊστικά σκέφτομαι πως ο ουρανός με συμπονά και κλαίει μαζί μου

και 'χω παρέα τόσα αστέρια και δάκρυα μετεωρίτες

να κλαίμε μαζί.

που ήταν τόσο καιρό αυτό το χωματένιο άρωμα

που τώρα αναδύεται με την πρώτη σταγόνα της βροχής?

την άνοιξη με εξιτάρει η μυρωδιά του σπέρματος των δέντρων,

τώρα το κρυμμένο φύτρο και το σάπιο φύλλο που το σκεπάζει.

για τους χριστιανούς σ'αυτήν την εποχή άρχιζε ο χρόνος,

φαίνεται για τους πιστούς με το σάπισμα του σπόρου

αρχίζει ο δρόμος προς την απλότητα.

callas day

2009-09-17T04:10:00.009+03:00

callas

φωνή

ψυχή

καρδιά

λόγος

αγάπη

αίσθημα

i'm a stranger here my self

2009-09-16T03:35:00.005+03:00

Tell me is love still a popular suggestion, or merely an obsolete art?

Forgive me for asking this simple question

I'm unfamiliar with his heart, I am a stranger here myself.

Love me or leave me, that seems to be the question, I don't know the tactics to use

But if he should offer a personal suggestion,

How could I possibly refuse when I'm a stranger here myself

Please tell me, tell a stranger by curiosity goaded

Is there really any danger that love is now outmoded?

I'm interested especially in knowing why you waste it

True romance is so fleshly with what have you replaced it?

What is your latest foible, is Gim Rummy more exquisite?

Is skiing more enjoyable? For heaven's sake what is it?

I can't believe that love has lost its glamour, that passion is really passe

If gender is just a term in grammar

How can I ever find my way since I'm a stranger here myself

How can he ignore my available condition

Why these Victorian views?

You see here before you a woman with a mission

I must discover the key to his ignition

And then if he should make a diplomatic proposition

How could I possibly refuse? How could I possibly refuse?

When I'm a stranger here myself?

Πόσο μ'αρέσει αυτή η γυναίκα.

love after rain

2009-09-11T22:42:00.007+03:00

τα πιο δυνατά προιόντα της ψυχής είναι υγρά και στάζουν..

αυτό σκέφτομαι τώρα που στέκομαι μεσ'την απρόσμενη βροχή.

τα δάκρυα σου στάζουν και γίνονται ένα με το ρυάκι που έγινε ένα με τη λακούβα στην αυλή.

καθώς τα σάλια μου στάζουν που πεινώ γι'αγάπη

κι η κάβλα μας στάζει ανελέητα στο κορμί

τελικά είναι ωραίο να χορεύεις μουσκίδι μεσ'τη βροχή

γυμνός και σειληνός.

πώς?

2009-08-21T23:59:00.006+03:00

Άδειασε η Αθήνα,

δυο πακιστανοί και τρεις μαύροι μείναν στη πλατεία,

κ'ένας τρελός να σκέφτεται ότι αυτή η χώρα πια δεν τον χωρά.

Ο Οδυσσέας που 'μαθε στα νειάτα του

νατος ξεπροβάλει ζωντανός μπροστά του

και τον καλεί στης Λευκοθέας το πανί

να πα να βρει την τύχη του.

Πώς ν'αφήσει το φως και το νερό της θάλασσας,

πώς τη δασεία και τη ψιλή,

πώς τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη,

πώς τα τάματα στα καλοκαιρινά τα πανυγήρια?

το καβουρακι

2009-08-20T14:37:00.016+03:00

Μέσα στην άμμο τη ζεστή είν'ένα καβουράκι

που απ'τη πολλή τη κάψα του ξεπρόβαλε στο φως.

'Ολο το ταίρι του ζητά τις μέρες, το βραδάκι

μα όλοι φοβούνται τις τσιμπιές και γίνονται λαγός.

***

Τρέχει στα πλάγια, κρύβεται στη χνουδωτή πετρούλα

και σαν ένα πόδι φαίνεται γυμνό και τρυφερό

αυτό αμέσως το τσιμπά και λέει με φωνούλα

μικρή και ασήμαντη "προσέξτε με και μένα το φτωχό".

***

"Θέλω το καβουράκι μου να βρω να πάψω να'μαι μόνο

ν'απλώνω τις δαγκάνες μου και να το αισθανθώ

μόνο φιλιά να του χρωστώ κι αγάπη να του δώνω

μονάχο να μην καίγομαι, μόνο μου να μη ζω".

***

"Κι όταν το κύμα μας τραβά σφιχτά αγκαλιασμένα

και στο βυθό της θάλασσας μας ρίξει αγκαλιά

όλα τα μέλη του κορμιού στην άκρη πεταμένα

που απ'τον πόθο κόπηκαν κι απ'την τρελή καρδιά.

nijinsky's diary

2009-08-13T22:58:00.017+03:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Προς τον Ρώλινς Κοττνέ

Αγαπητέ φίλε Κοττνέ,

Είμαι ευτυχής που έλαβα τό γράμμα σου.

Είμαι ευτυχής που είσαι καλά.

Μου αρέσει πάρα πολύ που είσαι καλά.

Είμαι καλά επειδή είσαι καλά

Μου αρέσει να γράφω με ρυθμό,

Γιατί εσύ είσαι ένας ρυθμός.

Αγαπώ πάρα πολύ εσύ να αγαπάς,

Αλλά είμαι ένας ρυθμός της αγάπης

Αγαπώ το ρυθμό χωρίς εσένα,

Γιατί αγαπώ τη γυναίκα μου πάρα πολύ.

Αγαπώ πολύ να σου δείξω

Τι είναι ο ρυθμός, τι είναι ο ρυθμός.

Αγαπώ πάρα πολύ το ρυθμό του Θεού

Εγώ ο ρυθμός, εγώ ο Χορός.

Είμαι ο Χορός, είμαι ο Θεός.

Αγαπώ το χορό όπως εσύ αγάπησες

Είμαι Χορός για σένα στον Θεό.

Αγαπώ την αγάπη σε σένα του Θεού.

Είμαι ο Θεός για σένα αγάπη.

Αγαπώ την αγάπη γιατί Εκείνος αγάπη.

Αγαπώ την αγάπη για σένα στον Θεό.

Είμαι άνθρωπος αλλά όχι πατούσες

Έχω πατούσες αλλά σ'Εκείνον.

Αγαπώ την αγάπη χωρίς πατούσες,

Αγαπώ τις πατούσες μ'Εκείνον.

Είμαι άνθρωπος αλλά όχι πατούσες

Έχω πατούσες αλλά σ'Εκείνον.

Είμαι εκείνο γιατί αυτός είναι

Είμαι εκείνο γιατί αυτός είναι.

Αγαπώ τον κόσμο γιατί τον αγαπά κι εκείνος.

Σ'αγαπώ γιατί σ'αγαπά κι εκείνος.

Είμαι εκείνο γιατί είναι Εκείνο.

Δεν μπορώ να είμαι εκείνο.

Έχω μεγάλη αγάπη για σένα

Δεν είμαι άνθρωπος χωρίς πατούσες

Είμαι πατούσα με πατούσες.

Πατούσα, ξεπατούσα είμαι μια Πατούσα

Αγαπώ τις πατούσες αλλά όχι πατούσες.

Σ'αγαπώ πάρα πολύ χωρίς τίποτε

Είμαι άνθρωπος, είμαι άνθρωπος.

Αγαπώ σε σένα έναν άνθρωπο χωρίς πατούσες

Είμαι ένας άνθρωπος γιατί έχω ελαττώματα

Είμαι ένας άνθρωπος γιατί έχω ελαττώματα.

Αγαπώ την αλήθεια πάρα πολύ.

Έχω γράψει την αλήθεια.

Έστειλα τους χαιρετισμούς μου σε σένα και την αδελφή

Σας αγαπώ εσάς τους δυό, εσάς τους δυό, πάρα πολύ,

Αλλά στέλνω τους χαιρετισμούς μου σ'όλη την ανθρωπότητα

Είμαι άνθρωπος, είμαι άνθρωπος

Αγαπώ την ανθρωπότητα, αγαπώ την ανθρωπότητα.

Σ'αγαπώ Θεέ μου εσένα.

Είσαι γέρος, είμαι νέος

Αγαπάς τους νέους ανθρώπους σε μένα

Σ'αγαπώ γιατί είσαι άνθρωπος

Σ'αγαπώ ότι είσαι άνθρωπος.

Έγραψα γιατί Εκείνος το θέλει

Έγραψα γιατί Εκείνος το θέλει.

Στέλνω τους χαιρετισμούς μου σε σένα και την αδελφή

Στέλνω τους χαιρετισμούς μου με τη γυναίκα μου.

Είμαι μιά σύζυγος, είμαι μιά σύζυγος

Αγαπώ μιά σύζυγο γιά σένα πάρα πολύ

Αγαπώ σε σένα έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο

Είμαι άνθρωπος, είμαι άνθρωπος.

Σου στέλνω πολλή αγάπη, πολλή αγάπη

Σ'αγαπώ, Σ'αγαπώ.

Χαιρετισμούς

Βασλάβ Νιζίνσκυ.

(από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

του Vaslav Nijinsky, εκδόσεις Άγρα)

αυγουστιατικη μελαγχολια (εποχη που βρηκες να μελαγχολησεις και συ!)

2009-08-12T20:46:00.025+03:00

πίσω από μια ζωή με ημερομηνία λήξης

σ'ένα πλανήτη με ημερομηνία λήξης

υπάρχει μια ψυχή με ημερομηνία λήξης

σε μιά καθημερινότητα που όλο δε λέει νά λήξει.

_____

ένα βάσανο που δε τελειώνει

από μιά σκέψη που δε τελειώνει

σε μιά καρδιά που όλο λιγώνει

μια πεθυμιά που συνεχώς ματώνει.

alto-magica

2009-08-02T22:09:00.004+03:00

Καλές οι σοπράνο δε λέω, με τις ψηλές τους και τους δύσκολους ρόλους τους, αλλά οι χαμηλές γυναικείες φωνές είναι άλλο πράμα. Δε ξέρω αλλά τις βρίσκω πολλές φορές πιό ερωτικές και πιό γήινες.

Μια περίπτωση μοναδική ήταν η Ebe Stignani. Τραγουδίστρια της χρυσής εποχής του μπελκάντο, εδώ την ακούμε στο O don fatale από τον Don Carlo του Verdi.

Άλλη μία που βρίσκω επίσης εξαιρετική είναι η ρωσσίδα Elena Obraztzova. Εδώ στο Vissi d'arte από την Tosca του Puccini.

Και στο τέλος την Janet Baker στο Che faro senza Euridice από την όπερα Orfeo ed Euridice του Gluck.

α χα!!!!!! καλοκαίρι καιρός για ταίρι

2009-07-16T22:53:00.006+03:00

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΖΕΣΤΗ

ΙΔΡΩΤΑΣ

ΜΑΤΙΕΣ

ΧΟΡΟΣ

ΚΥΜΑ

ΑΜΜΟΣ

ΤΕΚΙΛΑ

ατιτλο

2009-06-26T03:50:00.008+03:00

σώματα που αφήσαν τα ίχνη τους

και χείλη που υγράναν τη ξερή επιδερμίδα,

μάτια που κάψανε τα μάτια μας

και χέρια που σφίξανε τα νιάτα μας

ζεστά και λατρεμένα.

λόγια σ'ανύποπτες στιγμές γεμάτα αλήθεια

και νεύματα λαλίστερα κι από το σ'αγαπώ,

καυτές ανάσες που κάψανε τη σκέψη

μόνο τη μνήμη αφήσαν καθάρια

να φέρνει συνεχώς

στο φως παλιές χαρές.

ενα καθυστερημενο αφιερωμα στον μανο χατζιδακι

2009-06-24T03:50:00.002+03:00

Γιατί ρε Μάνο εκεί που λέω ότι τα πάντα είναι σάρκα και κάβλα σ'αυτή τη ζωή

έρχεσαι συ και μου τ'αλλάζεις όλα?

κι όταν ο έρωτας πάρει θέση γιατί ρε Μάνο η σάρκα πονάει τόσο πολύ απ'τα βέλη της Κύπριδας?

...

μην απαντήσεις Μάνο

ξέρω τι θα έλεγες....

τα κάλλ-ιστα της κάλλας

2009-06-16T23:32:00.010+03:00

Το τραγούδι της Κάλλας είναι από τις πιο επιστημονικές, έλ-λογες, καλλιτεχνικές πνευματικές απολαύσεις, που μπορεί ποτέ να ζήσει άνθρωπος σ'αυτόν τον πλανήτη.

Γιατί το λέω αυτό?Για όλους αυτούς τους γνωστούς λόγους που ξέρουμε ή έχουμε διαβάσει σε βιβλία για την τέχνη της αλλά και για πολλούς άλλους.
Θέλω αυτή τη φορά να πω κάτι που από τότε που την πρωτάκουσα και στη συνέχεια διαπιστώνω κατά καιρούς.
Ότι δηλαδή υπάρχουν κάποια σημεία στο τραγούδι της, που ενώ δεν είναι κάποιες κόντρα ψηλές νότες ή κάποια δύσκολα ορναμέντι ή εξαντλητικές κολορατούρες, που εύκολα σου τραβούν την προσοχή, σου κολλάνε σαν βδέλλες στο μυαλό και δεν τα ξεχνάς.
Μπορεί να είναι μία λέξη ή κάποιος ιδιαίτερος ήχος ή κάποιο ρυθμικό σχήμα ή κάποια φράση με τέτοιο τρόπο ειπωμένη, που θαρρείς πως δεν θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα.
Δεδομένου ότι η ίδια υπήρξε μεγάλη ασκητικός της τέχνης της, με το καιρό συνειδητοποιώ ότι η σωματική της ελευθερία να παράγει χρώματα, η άφθαστη αίσθηση του ρυθμού και του παλμού του λόγου, η μεγάλη μουσικότητα της είναι αίτιο για πολλά από αυτά τα μικρά τραγουδιστικά "θαύματα".
Βέβαια η μαγεία της τέχνης δεν εξαντλείται στην προσπάθεια ανάλυσης της και στην πονηρή διάθεση να ανακαλύψεις τη ρίζα της μαγείας, αλλά παρόλα ταύτα κάποια πράγματα ξέρεις ότι δεν γίνονται τυχαία και πολύ περισσότερο χωρίς την προϋπαρξη μιάς γερής και στέρεας παιδείας και συνεχούς εκπαίδευσης.

Για παράδειγμα η άρια Suicidio από την όπερα La Gioconda του Amilcare Ponchielli.
Υπάρχει ένα σημείο σε μία εκτέλεση αυτής της άριας, όπου η Κάλλας κάνει κάτι (για μένα πάντα) ανεπανάληπτο και γιαυτό κάθε φορά ακούω αυτή την άρια για να ακούσω αυτό το σημείο.
Στο σημείο λοιπόν όπου η Gioconda τραγουδάει τη φράση del mio cammin, η Κάλλας τραγουδά τη φράση απαλά και με head voice κάνοντας ένα ελαφρό άνοιγμα (crescendo) και εκφέρει έναν ήχο πάνω στη λέξη cammin, όπου αν μπορούσα να το περιγράψω όχι φωνητικά αλλά λιγάκι ποιητικά θα έλεγα ότι εκείνη τη στιγμή ανοίγει ένα πορτάκι στο στήθος της και αφήνει να φανεί για δύο δευτερόλεπτα το βαθύτερο αίσθημα της, το ασυνείδητο, τη ψυχή ,o πυρήνας της ερμηνείας της μέσα από έναν ήχο εντελώς απρόσμενο και απροσδιόριστο, που σε κάνει και ανατριχιάζεις.
Ένα σπαρακτικό κλάμα πάνω σ'αυτή τη λέξη που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, χωρίς να χάνεται το γούστο.
Δεν μ'ενδιαφέρει να το αναλύσω φωνητικά το γεγονός,γιατί πέρα από κάποιες βασικές φωνητικές αρχές νομίζω ότι είναι αδύνατο να περιλάβεις σε ορισμούς το φωνητικό φαινόμενο.
Σκέφτομαι μόνο πως ένας άρτιος καλλιτέχνης καταφέρνει και μηδενίζει την απόσταση ανάμεσα στην αλήθεια του αντικειμένου του καλλιτεχνήματος και στον αποδέκτη (θεατή ή ακροατή),ενεργοποιώντας στον τελευταίο κρυμμένες συγκλίνουσες αισθήσεις, χωρίς να τις αντιλαμβάνεται και ο ίδιος.
Και όλα αυτά με τον ήχο (στην συγκεκριμένη περίπτωση), και βέβαια με την μαεστρία μιας τέχνης, που εκτελείται έχοντας στο νου του πάντα ο καλλιτέχνης ότι την απευθύνει σε ανθρώπους με διδακτικό στόχο και όχι για προσωπική του εκτόνωση η προσωπική "εξαγγελία" των παθών του χωρίς να αφορά εντέλει κανέναν ουσιαστικά το ψυχόδραμα του.

Το σημείο στο οποίο αναφέρομαι είναι το 1:14 στο επόμενο βίντεο και το έχω χρωματίσει διαφορετικά στο λιμπρέττο της άριας, που ακολουθεί.

Suicidio!...

In questi fieri momenti

tu sol mi resti,

e il cor mi tenti.

Ultima voce

del mio destino,

ultima croce

del mio cammin.

E un dì leggiadro

volavan l'ore,

perdei la madre,

perdei l'amore,

vinsi l' infausta

gelosa febre!

Οr piombo esausta

Fra le tenèbre!

Tocco alla mèta...

Domando al cielo

Di dormir quieta

Dentro l'avel...

(Suicide! ...

in these awful moments

You alone remain to me.

You alone tempt me.

Last voice of my destiny,

Last cross of my journey.

Once upon a time

The hours gaily flew by;

Lost now is my mother,

Lost is my love.

I overcame the consuming

Fever of jealousy.

Now I sink exhausted

In the darkness!...

I am reaching the end...

I only ask of Heaven

To sleep quietly

Within the grave.)

antony & the johnsons

2009-06-13T03:16:00.003+03:00

Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τους “Summer Symphony Concerts” περιοδείας, οι Antony and the Johnsons θα εμφανιστούν στην Αθήνα, σε συνεργασία με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ.

Με την σπαρακτική vibrato φωνή του, που φέρνει στο νου τη Nina Simone, τον Billy McKenzie και τον Bryan Ferry, ο Antony Hegarty αφηγείται μια σειρά από έντονες συναισθηματικά ιστορίες.

Αυτή τη φορά, εκτός από τους The Johnsons, ο Antony συνεργάζεται με τις συμφωνικές ορχήστρες κάθε πόλης που επισκέπτεται, προκειμένου να δώσει μία άλλη διάσταση στις συνθέσεις του τελευταίου του δίσκου, The Crying Light, αλλά και σε διασκευές που έχει επιμεληθεί ο ίδιος και ο Nico Muhly (συνεργασίες με Bjork, Philip Glass) υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Rob Moose (μέλος των Sufjan Stevens, My Brightest Diamond, συνεργασίες με Burt Bacharach, James Carter, Savion Glover, Jay-Z, Walkmen, κ.α.).

Στην Αθήνα, οι Antony and the Johnsons θα βρεθούν στη σκηνή μαζί με την 50μελή συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ για μία και μοναδική εμφάνιση στο θέατρο Badminton, στις 29 Ιουνίου.

κάποια σαν την Ελλη

2009-06-12T02:07:00.007+03:00

μικρός έλεγα ότι θα παντρευτώ γυναίκα γλυκειά, με μακρυά μαλλιά

και τώρα πιά αν ... αγαπούσα, θα αγαπούσα γυναίκα με φωνή σπασμένη και εύθραυστη ψυχή

με μάτια που να δακρύζουν έρωτα

γυναίκα που ξέρει ν'αγαπά

και να αφήνει τη θηλυκή της φύση να φανερώσει την αξία της

χωρίς βγαλμένα φρύδια και σηκωμένες βάτες

χωρίς 4Χ4 και καλλιεργημένες σε ψυχαναλυτικά κρεβάτια υστερίες

......

κάποια σαν την Έλλη και να μου τραγουδά..........

+=**

2009-06-01T18:49:00.013+03:00

ο παράδεισος δεν ξεκινά (αν ξεκινά) από τη στιγμή που πεθαίνεις,

ο παράδεισος ξεκινά από τη στιγμή που αξιώνεσαι εδώ και τώρα να τον γεύεσαι.

γιατί τούτος ο κόσμος είναι ο παράδεισος,

ποιός φαντάστηκε πως θα καθόταν ο Θεός για έξι μέρες νά φτιαχνε κάτι σκάρτο?

(και δε μιλώ για έρωτα και αγάπες απλά,

μιλώ για την αλήθεια των πραγμάτων

που πολλές φορές σκοταδίζεται από τη βλακεία,

που περιφέρεται στα στενά αυτού του κόσμου)

Καλό μήνα!

YOUR BODY BABE

2009-05-29T00:49:00.012+03:00

απ'το σώμα σου παίρνω την αφορμή

στο σώμα σου κάνω διατριβή

η αίσθηση τρυπά το σώμα

για να ξεχυθεί η ψυχή σαν άρωμα

στο σώμα σου όλα κρίνονται

στο σώμα σου όλα δένονται

μ'ένα φιλί είτε γαμήσι

είτε αγκαλιά είτε ένα βλέμμα βαθύ

το σώμα σου ανασταίνεται

και παίρνει την ψυχή μου μαζί του

που σώζεται απ'τον έρωτα σου

και απ'το καυτό σου σώμα.

Mine, immaculate dream, made breath and skin, Ive been waiting for you,

Signed, with a home tattoo, happy birthday to you was created for you.

(cant ever keep from falling apart.. at the seams)

(cant I believe youre taking my heart.. to pieces)

Ahh, itll take a little time, might take a little crime to come undone

Now well try to stay blind, to the hope and fear outside,

Hey child, stay wilder than the wind

And blow me in to cry.

Who do you need?

Who do you love?

When you come undone.

(chorus)

Words, playing me deja vu, like a radio tune I swear Ive heard before,

Chill, is it something real, or the magic Im feeding off your fingers

(cant ever keep from falling apart.. at the seams)

(can I believe youre taking my heart.. to pieces)

Lost, in a snow filled sky, well make it alright, to come undone,

Now well try to stay blind, to the hope and fear outside,

Hey child, stay wilder than the wind -

And blow me in to cry.

(chorus)

αλεξανδρινο κουαρτετο

2009-05-15T02:12:00.013+03:00

Ένα βράδυ στο Σύνδεσμο Αιγυπτιωτών Ελλήνων παρέα με τη στενή μου φίλη,ήταν αρκετό για να γευτώ αυτές τις μοσχοβολιστές αλεξανδρινές συνταγές, τα αρνίσια κεμπάπ και τα κουμπέμπα , τα φαλάφελ και την ιδιαίτερη μελιτζανοσαλάτα, καθώς και τα μαύρα κουκιά με αυγό και ντομάτα.Ένα ρύζι με κάσιους και φιδέ ξεροψημένο ως συνοδευτικό σε μικρά και φτενά κομμάτια συκωτιού. Εξαίρεση τα μικροσκοπικά κασσιώτικα ντολμαδάκια και όλα αυτά παρέα με μυρωδάτο χυμό guava και μετά ζεστή με φρέσκο βούτυρο αρίσα και τραγανό κιουνουφέ κανταϊφι με παγωτό καϊμάκι.

Ο κύριος Νάσος, γέννημα θρέμμα αλεξανδρινός, μας πήγε πίσω σε άλλες εποχές και άλλα αρώματα ζωής. Στα καλά χρόνια των ελλήνων εκεί, το "Ελίτ", κέντρο διασκέδασης από τον καιρό που καθημερινά σύχναζε ο Καβάφης, και την κυρία Κωνσταντίνου, ιδιοκτήτρια του "Ελίτ", να περιγράφει γλαφυρά τον ποιητή, ως το Καϊτ Μπέη χτισμένο με υλικό από τον αρχαίο φάρο και την αναφορά του Στρατή Τσίρκα στον επαναστάτη Νουρεντίν Μπόμπα στην ομώνυμη νουβέλα του.

Τα μυρωδικά και τον ερωτισμό της πόλης και τα ελληνόπουλα και των τριών τάξεων, που τα ρουφούσαν ηδονικά για να μεταμορφωθούν αργότερα σε αλεξανδρινούς ζορμπάδες.

Ένας άλλος κόσμος, μία άλλη εποχή, που έστω μέσα από το κόλιανδρο και το κύμινο και τα χαρούμενα μάτια του κυρίου Νάσου, γίναν ζωντανά για ένα βράδυ στην 3ης Σεπτεμβρίου.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

2046

2009-05-12T06:16:00.010+03:00

καλή βδομάδα παρέα με το adagio των secret garden από την ταινία "2046"

....το καλοκαίρι φτάνει...

...οι βροχές περάσαν,ας ξανάρθουν πάλι το σεπτέμβριο

head on (updated)

2009-05-06T23:36:00.016+03:00

Ήταν στο στρατό που διάβασα για πρώτη φορά το Head On ("Κατά Μέτωπο"), ενώ είχα δει ήδη την ταινία νωρίτερα σ'ένα φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη.Όπως κάθε μεταφορά βιβλίου σε ταινία, το αποτέλεσμα κάπου χάνει και κάπου κερδίζει. Το βιβλίο μ'άρεσε περισσότερο, δεν μπορώ να ξεχάσω όμως το περπάτημα του Αlex και το ζειμπέκικο του στο τέλος, με φόντο το λιμάνι.

(και τα υπέροχα λόγια αυτού του τραγουδιού)

Ya no estas mas a mi lado corazon /You're not by my side now my heart
En el alma solo tengo soledad /In my soul I only have darkness
Y si ya no puedo verte /and if I can’t see you now
Porque Dios me hizo quererte /why did god make me love you

Para hacerme sufrir mas/
to make me suffer more

Siempre fuiste la razon de mi existir /you were always the reason for my excistence
Adorarte para mi fue religion /adoring you, for me, was a religion
Y en tus besos yo encont raba /and in your kisses I found
El amor que me brindaba /The love that gave me
El amor y la pasion /the love and the pasion

Es la historia de un amor /its the story of a love
como no hay otro igual /like none that will ever again be
Que me hizo comprender / that made me understand
todo el bien, todo el mal /all the good and all the bad

Que le dio luz a mi vida /that gave light to my life
Apagandola despues /turning it off again
Ay que vida tan obscura /oh what a life so dark
sin tu amor no vivire... /without your love I cannot live...

sunset boulevard

2009-05-03T06:23:00.005+03:00

Sure I came out here to make my name
Wanted my pool, my dose of fame
Wanted my parking space at Warner's
But after a year, a one room hell
A murphy bed, a rancid smell
Wallpaper peeling at the corners

Sunset Boulevard, twisting boulevard
Secretive and rich, a little scary
Sunset Boulevard, tempting boulevard
Waiting there to swallow the unwary

Dreams are not enough to win a war
Out here they're always keeping score
Beneath the tan the battle rages
Smile a rented smile, fill someone's glass
Kiss someone's wife, kiss someone's ass
We do whatever pays the wages

Sunset Boulevard, headline boulevard
Getting here is only the beginning
Sunset Boulevard, jackpot boulevard
Once you've won you have to go on winning

You think I've sold out?
Dead right I've sold out!
I just keep waiting for the right offer
Comfortable quarters, regular rations
24-hour Five Star room service
And if I'm honest, I like the lady
I can't help being touched by her folly
I'm treading water, taking the money
Watching her sun set... Well, I'm a writer!

L.A.'s changed a lot over the years
Since those brave gold rush pioneers
Came in their creaky covered wagons
Far as they could go end of the line
Their dreams were yours, their dreams were mine
But in those dreams were hidden dragons

Sunset Boulevard, frenzied boulevard
Swamped with every kind of false emotion
Sunset Boulevard, brutal boulevard
Just like you, we'll wind up in the ocean

She was sinking fast, I threw a rope
Now I have suits and she has hope
It seemed an elegant solution
One day this must end, it isn't real
Still I'll enjoy a hearty meal
Before tomorrrow's execution

Sunset Boulevard, ruthless boulevard
Destination for the stony-hearted
Sunset Boulevard, lethal boulevard
Everyone's forgotten how they started
Here on Sunset Boulevard...!

η σκηνη της υπνοβασιας της λαιδης μακμπεθ κατα παξινου και καλλας

2009-05-02T15:54:00.016+03:00

Θέμα αυτής της ανάρτησης είναι η από τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ σκηνή της υπνοβασίας της Λαίδης Μάκβεθ, έτσι όπως την ερμήνευσαν δύο τραγωδοί, που τυχαίνει και οι δύο να είναι όχι αγγλοσαξωνικής καταγωγής αλλά ελληνίδες, η Κατίνα Παξινού και η Μαρία Κάλλας.

Με πολύ λίγα λόγια η σύνοψη του έργου έχει να κάνει με τον στρατηγό Μάκβεθ, ο οποίος φιλόδοξος και με τη συνδρομή της συζύγου του δολοφονεί τον βασιλιά Ντάνκαν και αναλαμβάνει το θρόνο.Στη συνέχεια όμως πάλι υποκινούμενος από τη σύζυγο του δολοφονεί το φίλο του στρατηγό Μπάνκο,από φόβο μήπως τα παιδιά του τελευταίου διεκδικήσουν το θρόνο, σύμφωνα με κάποια προφητεία των μαγισσών.
Εντωμεταξύ η λαίδη βασανιζόμενη από τις τύψεις, καταλαμβάνεται από τρομερές νευρικές κρίσεις, σηκώνεται από το κρεβάτι, υπνοβατεί και αφού αντιληφθεί ότι τα χέρια της είναι λερωμένα με αίμα ,αργότερα πεθαίνει.

Η Κατίνα Παξινού με πλούσιες μουσικές σπουδές σε Γενεύη, Βιέννη και Βερολίνο (άρχισε την καριέρα της ως λυρική ηθοποιός, στην γραμμένη γι'αυτήν από τον Δημήτρη Μητρόπουλο όπερα "Αδελφή Βεατρίκη"),ερμηνεύει αυτή την σκηνή με την γνωστή αίσθηση του ρυθμού και της μουσικότητας που κατείχε και προβάλει μια εκφορά λόγου, που ίσως πια θεωρείται παλιά αλλά όχι χωρίς ψυχή, αλήθεια και ενάργεια.
Η Παξινού με μια "λευκή" (αν μου επιτρέπεται ο όρος) αργόσυρτη sotto voce φωνή εκφράζει τη τρέλα των τύψεων μες τον ύπνο της και είναι χαρακτηριστική η κατάβαση ημιτόνιο-ημιτόνιο σε κάποιες φράσεις (στα σημεία 0:52 και 2:14), που ενώ είναι σχήμα μουσικό δε χάνει την αλήθεια του,θαρρείς και εκείνη τη στιγμή η ψυχή της κατέρχεται τις σκάλες των ενοχών, που τελικά οδηγούν στο τέλος.Ακόμα και οι ηχηρές ανάσες της, που παρεμβαίνουν είναι δηλωτικές της τραγικής κατάρρευσης της και της ασυνείδητης ομολογίας της ενοχής της παρουσία του γιατρού και της κυρίας των τιμών.

Παραθέτω και μία κριτική της Βραδυνής της 28ης Φεβρουαρίου 1967:
"Κορυφαία στο έργο αυτό η Παξινού έπλασε μια λαίδη Μάκβεθ κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της.Αποφασιστική και αδίστακτη στην πρώτη πράξι, με κρουστή και γερή φωνή,συντονισμένη με την τερατώδη υποκριτικότητα της.Ένσαρκη και ξέσαρκη μαζί παρουσία της ψυχικής συντριβής της στην τελευταία πράξι.Χωρίς κλαυθμηρισμούς σε τόνους ανναρυγητικούς, πράγμα που το νοιωσε και το κοινό και τό εξωτερίκευσε με τα πιό ζωηρά χειροκροτήματα."

Ο Verdi από την άλλη πιστός στο πρωτότυπο κείμενο του Σαίξπηρ, δημιούργησε μία όπερα ιδιότυπη, με σκοτεινό χρώμα, χωρίς σημαντικό ρόλο τενόρου και απουσίας ερωτικής σύγκρουσης, πράγμα σπάνιο για τα δομικά στοιχεία της ιταλικής όπερας του 19ου αιώνα.

Η Κάλλας ικανοποίησε τις επιθυμίες του συνθέτη για μία φωνή "σαγηνευτική αλλά σατανική" στο ρόλο της Λαίδης και ακολούθησε πιστά τις ερμηνευτικές οδηγίες του για την σκηνή της υπνοβασίας. Ήδη η σκηνή από μόνη της είναι ένα αριόζο κάτι ανάμεσα σε άρια και ρετσιτατίβο με μία ιδιαίτερη και περίφημη εκτεταμένη ορχηστρική εισαγωγή και κατάληξη, που δίνει την αίσθηση της ενοχής και της εξιλέωσης.

Η σκηνή αρχίζει με ένα sotto voce από την Κάλλας,υπακούοντας στα πιανίσσιμι κατά τη διάρκεια και στις εκρήξεις των νευρικών κρίσεων της λαίδης και καταλήγει φεύγοντας από τη σκηνή με ένα αιθέριο ρε μπεμόλ (un fil di voce κατά τις οδηγίες του συνθέτη).

Παραθέτω το audio με την εισαγωγή και το βίντεο απο το youtube χωρίς για όσους δεν μπορούν να κάνουν download.

Verdi's Macbeth, the sleepwalking scene of Lady Macbeth by Maria Callas

LADY
Una macchia è qui tuttora...
Via, ti dico, o maledetta!...
Una... Due... gli è questa l'ora!
Tremi tu?... non osi entrar?
Un guerrier così codardo?
Oh vergogna!... orsù, t'affretta!...
Chi poteva in quel vegiardo
Tanto sangue immaginar?

Di Fiffe il Sire
Sposo e padre or or non era?...
Che n'avvenne?...
E mai pulire queste mani io non saprò?...

Di sangue umano
Sa qui sempre... Arabia intera
Rimondar sì piccol mano
Co' suoi balsami non può.

I panni indossa
Della notte... Or via, ti sbratta!...
Banco è spento, e dalla fossa
Chi morì non surse ancor.

A letto, a letto...
Sfar non puoi la cosa fatta...
Batte alcuno!... andiam, Macbetto,
Non t'accusi il tuo pallor.

πλατωνικο επιγραμμα

2009-05-01T05:52:00.011+03:00

χορτάσαμε φλυαρία/

πεινάσαμε για ουσία

ο κόσμος γύρω πάσχει από εκπνευμάτωση/

γύρω η άνοιξη μυρίζει εκσπερμάτωση

τα λόγια σου λεπίδες σα κοφτερά μαχαίρια/

τα όνειρα μας κρύβονται πίσω απ'τα αστέρια.

η μουσική σου με το λόγο παντρεύεται/

και η ψυχή μας το δύσκολο δρόμο πορεύεται.

για να αφήσω πίσω της εποχής την ανοησία/

και να σωθώ μεσ' τη δική σου απελπισία.

(για την Λένα Πλάτωνος, που χτες την άκουσα για πρώτη φορά ζωντανά)

... και καλό μήνα!

δυο μπαλες παγωτο traviata, παρακαλω

2009-04-30T13:11:00.004+03:00

εορταστικο

2009-04-28T16:22:00.008+03:00

που'ναι πιά το χριστός ανέστη?

γιατί χρόνια πολλά?

δε μας φτάνει ο καθημερινός θάνατος,

θέλουμε και παράταση?

ελλογη σιωπη

2009-04-27T01:16:00.006+03:00

κάποια πράγματα σ'αυτή τη ζωή δε θα ειπωθούν ποτέ,

ακόμα και αν προκαλούμε τις συνθήκες να ειπωθούν

ποτέ δε θα τα ξεστομίσουν

οι αγαπημένοι μας...

......

.....

...και δεν είναι μόνο το "σ'αγαπώ"...

.....

...αλλά και το

"σ'αφήνω να φύγεις γιατί κοντά μου μαραζώνεις"...

.....

...πατέρα,

φίλε,

δάσκαλε,

πως θα προλάβω να στα πω εγώ πριν να'ναι αργά?

παρατεταμενη καβλα

2009-04-25T04:05:00.017+03:00

Μωρό, μ'έχεις καβλώσει τόσο που δε ξέρω

αν θέλω να ξεσκίσω τη σάρκα σου

και να ποτίσω κάθε αυλάκι σου με τους χυμούς μου,

ή να σε κοιτώ χωρίς να κάνω βήμα.

***

Ο πόθος μου καίει κάθε σκέψη

και ζαλισμένος φοβάμαι

μη γίνεις βορά του δαίμονα μου,

που διψά για αγάπη και ένωση.

***

Μόνο αυτό θέλω:

πως θα γινόταν μία συνουσία

να κατέληγε σ'ένα σύμπλεγμα σωμάτων σιαμαίων

ανέπαφο στο χρόνο και το ξενέρωμα.

"για την όπερα ρε γαμώτο" -κεφάλαιο πρώτο

2009-03-06T00:45:00.015+02:00

Επειδή σ'αυτό το μέσο που λέγεται μπλόγκινγκ δεν βρίσκω ουσιαστικά κάτι να πω πιά (τα προσωπικά μου δεν ξέρω αν αφορούν και κανέναν-οι δε ανυσηχίες μου με κάνουν να αυτοχαρακτηρίζομαι ως γκροτέσκος) και επειδή ούτως ή άλλως δεν με διαβάζουν και πολλοί (οπότε ξεπέρασα και το στάδιο να σκέφτομαι πόσοι με διαβάζουν) αποφάσισα να μιλήσω για κάτι με το οποίο είμαι ερωτευμένος:την τέχνη της όπερας.
Έτσι λοιπόν θα αφιερώνω κάθε φορά μία ανάρτηση-κεφάλαιο για αυτή την τέχνη, θίγοντας διάφορα θέματα που έχουν να κάνουν με αυτήν. Πάσης φύσεως θέματα. Μουσικολόγος δεν είμαι, όπως επίσης και ιστορικός της Λυρικής Tέχνης. Θα μιλήσω σαν επίδοξος τραγουδιστής (τρομάρα μου!) και σαν δέκτης των όσων έχουν ηχητικά παραδοθεί από τους παλαιότερους αλλά και χαρίζονται από τους σύγχρονους εργάτες αυτής της τέχνης.Οπότε και ανακολουθίες θα πω και λάθη και αυθαιρεσίες ίσως.
Το κάνω όμως γιατί θέλω να μοιράσω μ'αυτόν τον τρόπο τις σκέψεις μου με όποιους τους ενδιαφέρει το θέμα και θέλουν να σχολιάσουν-όπως θέλουν-τα γραφόμενα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΠΕΡΑ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟΣΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ Ή ΠΑΛΙ ΤΟΣΟ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ ΓΕΛΟΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ.

Η όπερα ως γνωστόν είναι μία μορφή τέχνης περίπου 400 και ετών και κατασκεύασμα του Δυτικού πολιτισμού. Βέβαια ιδρύθηκε ως προσπάθεια αναβίωσης ή καλύτερα θα μπορούσαμε να πούμε ερευνητικής αποκατάστασης του τρόπου ανεβάσματος της αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας. Ήταν η εποχή λατρείας του αρχαίου πνεύματος, ίσως και να έβαλε και το χεράκι του το ότι στη Δύση είχαν καταφύγει οι διανοούμενοι του Βυζαντίου μετά την πτώση του.Και μη θεωρήσουμε το βυζάντιο ως εποχή καλλιτεχνικού σκοταδισμού γιατί δεν είναι έτσι.Απλά η τέχνη τότε είχε άλλο στόχο ίσως, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μπορώ αυτή τη στιγμή να το τεκμηριώσω.

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε μία τέχνη που αφενός δεν πήρε τις ρίζες της από την σχέση του ανθρώπου με το Θείο άμεσα, όπως κάθε αρχέγονη τέχνη αλλά φτιάχτηκε θα λέγαμε για να ολοκληρωθεί ή όχι στο μέτρο αυτών που θα την υπηρετούσαν.
Και πήρε αυτή την αλλόκοτη μορφή ενός θεάτρου στη βάση του, που όμως ο λόγος είναι στη μορφή του τραγουδιού και όχι αυτού που λέμε ομιλία.

Οπότε πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του υβριδίου είναι η μορφή του λόγου του.Βέβαια παρόμοιες μορφές συναντάμε και σε άλλους λαούς μόνο που στη δική μας περίπτωση το πράγμα έχει θεατρικές καθαρά διαστάσεις, δηλαδή εκφραστικές και υποκριτικές.

Ο λόγος λοιπόν είναι τραγούδι και το τραγούδι μουσική ,τέχνη και βίωμα. Ο λαός κάθε εποχής που ξέρει και τραγουδά κάθε στιγμή της ζωής του γεννούσε συνεχώς εργάτες του τραγουδιού και καλλιτέχνες που ενέπνεαν τους συνθέτες για νέα έργα ή νέους τρόπους τραγουδιού.

Έτσι λοιπόν το τραγούδι αυτό είναι στη βάση του καθαρά λαϊκό, άσχετα αν ανεπτυσσόταν σε περιβάλλοντα αριστοκρατικά. Και έτσι συνεχίσε να αφορά το λαό και τη ψυχή του γιατί τραγουδούσε την ψυχή του.

Οι συνθέτες κάθε εποχής έδωσαν δείγματα οπερατικής γραφής, κάνοντας την όλο και πιο εκφραστική και πνευματική, με τον τρόπο που μόνο αυτοί ήξεραν να μυρίζονται τη μουσική των ανθρωπίνων παθών και τις νότες της ψυχής που πάλλεται από αυτά.

Δε πιστεύω ότι η όπερα είναι μοναδική για τα λιμπρέττι της.Οι δακρύβρεχτες ιστορίες, οι αυτοκτονίες και οι σκηνές της τρέλας δεν είναι από μόνα τους τίποτα ιδιαίτερο σαν νόημα, ούτε βέβαια ζητάει κανείς να βρει αντάξιο των νοημάτων της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας (αν και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μεταφορών κλασσικών έργων ή βιβλίων).

Η φυματική Βιολέττα και ο μελλοθάνατος Μάριο σαν περιπτώσεις δεν ξέρω αν αφορούν και κανέναν σήμερα.

Οπότε τί μένει?Να ακούσουμε ένα τέλεια τραγουδισμένο κόντρα Ντο?ένα μοναδικό λεγκάτο?ένα unique ηχόχρωμα?ένα βιωματικό τραγούδι που θα μας κάνει να δακρύσουμε? τα ακριβά σκηνικά?το πόσο μουσικά διευθύνει ο μαέστρος?ή τους κοιλιακούς του Radames?Ναι πιστεύω όλα αυτά και ακόμα περισσότερα.

Μόνο που όπως είπα, η όπερα καταξιώνεται από τους κάθε εποχής εργάτες της, οι οποίοι ανάλογα με το ταλέντο, τη γνώση, τη δύναμη, τη θέληση τους της δίνουν και την ανάλογη κάθε φορά θέση.

Η όπερα είναι η τέχνη των μεγάλων αισθημάτων και αυτά είναι που την κάνουν σαγηνευτική. Είναι που η φωνή-και γιαυτήν θα αφιερώσω ένα από τα επόμενα κεφάλαια- ξεγυμνώνεται και φανερώνει τη αρχέγονη και θεϊκή καταγωγή της. Είναι που έστω και στιγμιαία κολλάει στη ψυχή και γίνεται φορέας της. Είναι που το τραγούδι γίνεται μία πνευματική απόλαυση χωρίς όρια και η μουσική χτυπάει τα κέντρα εκείνα που τα έχουμε κοινά όλοι οι άνθρωποι κάθε φύλου, έθνους και μορφωτικού επιπέδου.

Είναι ο χρόνος αυτός όπου το είναι μας δέχεται ηχητικά κύματα, που ενεργοποιούν κύτταρα και απελευθερώνουν σωματικές μας δυσαρμονίες. Που βγάζουν στην επιφάνεια την από καταβολής αλάνθαστη αίσθηση του ενεργού λόγου της ζωή μας.

Αυτά στις λίγο ή πολύ καλές περιπτώσεις.

Αλλιώς έχουμε τις περιπτώσεις όπου η όπερα καταντά το κυνήγι για σταριλίκι, για επίδειξη (αν και είναι λίγο συμφυές στο χαρακτήρα του τραγουδιστή αυτό- και θα το θίξω σε άλλο κεφάλαιο), τραγούδι για γέλια, παραστάσεις πολλές και μέτριες και σκηνοθεσίες, που αλλού κάτι λένε και αλλού γίνονται αφορμή για ανέκδοτα.

Ζητάμε να γίνει η όπερα σύγχρονη και να αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο και καλά κάνουμε.Το θέμα είναι ξέρω τι με αφορά πραγματικά στην όπερα και τι ζητάω από αυτήν?(σαν θεατής)και πως θα αξιοποιήσω την παράδοση που έχω στα χέρια μου?(σαν καλλιτέχνης).

Αλλά αρκετά για σήμερα γιατί έχω και πολλά να πω.Τα υπόλοιπα στο δρόμο.

Και το υπέροχο Meditation από την όπερα, που αυτό τον καιρό ανεβαίνει στο Μέγαρο, Thais του Jules Massenet με την Anne-Sophie Mutter.

amarilli

2009-02-22T20:49:00.003+02:00

Σήμερα έχω κολλήσει μ'ένα κομμάτι πολύ ιδιαίτερο συνθετικά και με έναν ιδιαίτερο εκτελεστή, τον Radu Marian.
O Ρουμάνος Radu Marian είναι ένας male soprano, o οποίος συγκεκριμένα πράγματι διαφέρει από πολλούς κόντρα-τενόρους,που αν δεν τον ξέρεις από πριν μπορείς να πεις ότι τραγουδά ένα δεκάχρονο αγόρι ή κορίτσι, δεν μπορείς να προσδιορίσεις.

το tango της προσωπικής αντωνυμίας

2009-02-21T01:19:00.002+02:00

Συνήθως στο μπλογκ του ο καθένας κάνει και κάποιου είδους διαφήμιση αγαπημένων του προσώπων που έχουν να αναδείξουν κάποιο καλλιτεχνικό έργο ή μη.Θεμιτό νομίζω και απαραίτητο για να μαθαίνουμε όλοι τι συμβαίνει σε τούτο τον τόπο αλλά και στην αλλοδαπή.
Έτσι η φίλη μου και συγκάτοικος Κατερίνα Φωτεινάκη, χαρακτηριστικό παράδειγμα ανύσηχου και δημιουργικού καλλιτέχνη, που δεν τον χώρεσε τελικά αυτός ο τόπος και έφυγε για το Παρίσι, εξέδωσε ένα cd μαζί με την επί χρόνων ερμηνεύτρια και συνθέτη ελληνίδα των Παρισίων Angelique Ionnatos, με τίτλο 'Comme un jardin la nuit'.Στο cd αυτό περιλαμβάνεται και ένα dvd, απόσπασμα από το οποίο δίνω παρακάτω.
Πτυχιούχος φιλόλογος η Κατερίνα αποφάσισε να βοηθήσει τους μαθητές της στην εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών αντωνυμίων κάνοντας τες τραγούδι.Έτσι βγήκε ένα tango κλίνοντας την προσωπική αντωνυμία "εγώ".

Αlors, Catherine commence! :

(Ένα tango για τους μαθητές του Λυκείου, για να μάθουν την προσωπική αντωνυμία "και να πουν κι ένα τραγούδι" ή καλύτερα, για να πουν ένα τραγούδι και να την μαθουν...Ειδικό βραβείο σύνθεσης περιοδικού RAM, 2002.Το video είναι απόσπασμα από το DVD "Comme un jardin la nuit" (Νυχτερινός κήπος), και πρόκειται για ζωντανή ηχογράφηση στη Lyon τον Σεπτέμβρη του 2008 της Αγγελικής Ιωννάτου και της Κατερίνας Φωτεινάκη, της οποίας είναι και η σύνθεση).

o post-μεταμοντέρνος έλληνας

2009-02-11T01:52:00.003+02:00

όσο λάμπει το φως της Αττικής,

όσο χτυπάει στο βράχο το κύμα του Αιγαίου

και όσο προσεύχονται στις τρύπες του Όρους οι απελπισμένοι

θα υπάρχουν Έλληνες.

όσο μιλιέται η γλώσσα του Ομήρου στους τοίχους με συνθήματα

και για όσο η φασολάδα πάει με το τουρσί

θα δίνονται ονόματα αρχαίων στους αλβανους και αφγανους

και θα γινονται Έλληνες.

όσο η βλακεία τρυπώνει στο πετσί μας

και η μνήμη εξασθενεί,

όσο το μάτι μας κολλάει στα σκάνδαλα

και το αυτί μας στα συνηθισμένα

θα λείπουν Έλληνες.

όσο μεγαλώνουν οι γενιές με το θα και το θα

και ο θυμός γδέρνει το πνεύμα,

όσο ο φόβος για το ξένο και το κλείσιμο στον εαυτό μας

φτιάχνει νέες κοινωνίες

οι Έλληνες θ'αλλάζουν.

ένας χρόνος μετά

2009-02-05T19:53:00.021+02:00

Ένας χρόνος πέρασε από τότε που επισκέφτηκα για πρώτη φορά τη Βαρκελώνη με αφορμή τη συμμετοχή μου στον XLV International Singing Contest Francisco Vinas.

Μπορεί να μην κατάφερα να κερδίσω κάποιο βραβείο αλλά σίγουρα αυτή την πόλη τη γνώρισα αρκετά. Τη μέρα στους δρόμους να χαζεύω τα κτίρια, τα μνημεία, τις τεράστιες υπαίθριες λαϊκές, τα άπειρα γλυκά με σοκολάτα, τη ζωή στους δρόμους καβάλα στο ποδήλατο και το βράδυ την άλλη πλευρά της πόλης.

Τι να πω, πρέπει κάποιος να τη δει από κοντά για να καταλάβει γιατί αυτή η πόλη συζητιέται τόσο πολύ.

(η αρχιτεκτονική αυτής της πόλης είναι ένα όλοκληρο μάθημα)

(η Σταύρωση σε μία από τις εισόδους της Sagrada Familia)

(ένας μοναχικός μουσικός κάτω από τους ελληνότροπους κίονες σ'ένα κιόσκι στο πάρκο του Gaudi)

(και κρεμασμένα τα περίφημα jamon, που δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να είναι πιο delicatessen από τον δικό μας παστουρμά)

(σίγουρα όμως στη λαϊκή δεν μπορείς να βρεις αυγά ενός Εμού.)

(από ένα δρόμο της Barri Gotic)

(ο Εσταυρωμένος στον Καθεδρικό ναό της πόλης)

(και τέλος μια μίνι πισίνα με πάπιες(εδώ δε φαίνονται) στο εντειχισμένο προαύλιο του Καθεδρικού)

ερωτας by τασος λειβαδιτης

2009-01-23T05:02:00.008+02:00

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα

να σωθούν απ'τον εαυτό τους,

δαγκώθηκαν,

στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα,

γδαρθήκανε σαν δυό ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μιά στιγμή,

αλλόφρονες, ματωμένοι,

βγάλανε μια κραυγή σα ναυαγοί,

που, λίγο πριν ξεψυχήσουν,

θαρρούν πως βλέπουν φώτα,

κάπου μακριά.

Κι όταν ξημέρωσε,

τα σώματά τους σα δυό μεγάλα ψαροκόκκαλα

ξεβρασμένα

στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωϊνού.

the ink dark moon - δύο ποιήματα πάθους από δύο γιαπωνέζες ποιήτριες του 9ου αιώνα.

2009-01-21T18:50:00.000+02:00

ONO NO KOMACHI

No way to see him

on this moonless night

— I lie awake longing, burning, breasts racing fire,

heart in flames.

("To a man who seems to have forgotten.")

Truly now I’ve grown old

in the winter rains.

Even your words of love

have altered,

falling leaves.

While watching

the long rains falling

on this world

my heart, too, fades with the unseen color

of the spring flowers.

IZUMI SHIKIBU

Why did you vanish

into empty sky?

Even the fragile snow,

when it falls,

falls in this world.

Which shouldn’t exist

in this world,

the one who forgets

or the one

who is forgotten?

Which is better,

to love

one has died

or not to see

each other when you’re alive?

Which is better,

the distant lover

you long for

or the one you see daily

without desire?

Which is the least unreliable

among fickle things

— the swift rapids,

a flowing river,

or this human world?

για τη δανάη, που έφυγε προχτές

2009-01-20T00:32:00.005+02:00

«Ας ερχόσουν για λίγο» (που πρόσφατα επανέφεραν σε ρεμίξ οι Εarthbound). «Δυο μαύρα μάτια». «Άδικα πήγαν τα νιάτα μου». «Τάνγκο Νοτούρνο»...

Τραγουδίστρια, κιθαρίστρια, συγγραφέας, στιχουργός, μεταφράστρια («έφερε» στην Ελλάδα τα ποιητικά «Άπαντα» του Πάμπλο Νερούδα), καθηγήτρια Ελληνικής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής και Φωνητικής σε ωδεία, η Δανάη Στρατηγοπούλου, μούσα του Αττίκ, έφυγε χθες σε ηλικία 96 ετών.

Η Δανάη Στρατηγοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου του 1913, όμως έζησε ως παιδί στη Γαλλία, σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και έλαβε δίπλωμα της Γαλλικής Ακαδημίας- παράλληλα με ορθοφωνία και μουσική.

Το 1935 γνώρισε τον Κλέωνα Τριανταφύλλου (Αττίκ) και ως Δανάη πια- κάποτε και με το ψευδώνυμο «Αργυρώ Καλλιγά»- αφοσιώθηκε στο τραγούδι, ως ιδανική ερμηνεύτρια στην θρυλική «Μάντρα» του, αλλά και ιδανική τραγουδίστρια του Χαιρόπουλου.

(Ας ερχόσουν για λίγο, Σουγιούλ-Τραιφόρου)

«Ερμήνευα τους εξαίσιους στίχους του Αττίκ- όπως και κάτι διαμάντια του Χαιρόπουλου απλώς μελωδικά, αντί να τα λέω σε πρόζα» έλεγε η Δανάη, που γνώρισε μεγάλους θριάμβους σε μουσικές σκηνές και σκηνές θεάτρων.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, στην Κατοχή, στο «Άλσος» στο Πεδίον του Άρεως, ξεσήκωνε το κοινό με τη «Σαμιώτισσα».

«Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να τραγούδησα σε τόσο ενθουσιώδες κοινό όσο στην Κατοχή. Είδα νέους να ζητωκραυγάζουν στο άκουσμα των κλέφτικων τραγουδιών μας. Ηλικιωμένους να κλαίνε από συγκίνηση με το “Ο γεροΔήμος πέθανε, ο γερο-Δήμος πάει...”.

Μου φιλούσαν τα χέρια, ζητούσαν περισσότερα τραγούδια» θυμόταν.

(Μαραμένα τα γιούλια -Αττίκ)

Τότε, εκλήθη από την Ασφάλεια (που είχε πληροφορηθεί πως έδινε χρήματα στο ΕΑΜ) και της ζητήθηκε κατάλογος με τα τραγούδια της. Πήγε χίλιους τίτλους:

«Είμαι ευσυνείδητη καλλιτέχνις, σας έφερα να δείτε πόσο καλά υπηρετώ το ελληνικό τραγούδι» είπε και για την ειρωνεία της (όπως και για την αντιστασιακή δράση της- με το ψευδώνυμο Ελένη Σοφιανοπούλου) οδηγήθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ.

(Χτες το βράδυ, Γιαννουκάκη - Γιαννίδη)

Η ίδια που με την κιθάρα της γυρνούσε τα νοσοκομεία και τραγουδούσε για τους στρατιώτες. Παράλληλα έγραφε τραγούδια- έχει 300 στο ενεργητικό της- ενώ τιμήθηκε με δύο βραβεία για τους στίχους της, με ειδικό βραβείο της Προεδρίας της («δεύτερης πατρίδας» της, όπως έλεγε) Χιλής επί Αλιέντε στο Φεστιβάλ του χιλιανού ελαφρού τραγουδιού το 1972, με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών, με Μετάλλιο από την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης. Ήταν μητέρα της τραγουδίστριας Λήδας (Χαλκιαδάκη), του ντούο Λήδα- Σπύρος.

(ΤΑ ΝΕΑ 19-01-2009)

Όταν ήχησαν οι σάλπιγγες, όλα
είχαν ετοιμαστει πάνω στην γη
κι ο Ιεχωβά μοίρασε τον κόσμο
σε Coca Cola Inc, Anaconda,
Ford Motors και σε άλλες μονάδες
Η Εταιρία Φρούτων Inc
κράτησε γι αυτήν το πιο ζουμερό:
το κεντρικό παράλιο της γης μου,
τη γλυκιά μέση της Αμερικής
Της ξαναβάφτισε τα χώματά της,
«Δημοκρατίες της Μπανάνας»,
και πάνω στους ξεχασμένους νεκρούς,
πάνω στους ταραγμένους ήρωες
που καταχτήσανε το μεγαλείο,
την λευτεριά και τις σημαίες,
ίδρυσε την «Οπερα Μπούφα» της.

Πάμπλο Νερούδα, "Κάντο Χενεράλ"
Mετάφραση: Δανάη Στρατηγοπούλου

πως μιά ντίβα της όπερας τραγουδά και χορεύει τάνγκο.

2009-01-17T15:05:00.003+02:00

Η Christa Ludwig, διάσημη μέτζο της προηγούμενης γενιάς τραγουδά και χορεύει τάνγκο από της όπερα του Leonard Bernstein "Candide" , ενώ στο τέλος φαίνεται και ο ίδιος ο συνθέτης ξεκαρδισμένος στα γέλια.

Και όπως είπε και η ίδια κάποια στιγμή :"My mother always told me to be as simple as possible in everything one can do. I don´t like the manners of Mozart-style in the fiftys. Music, good music, is simple, it became complex with manners of performers.

(και εδώ για να θυμηθούμε αυτή τη ζωντανή και εύθυμη κυρία σε μία ηχογράφηση της Norma με τη Μαρία Κάλλας.)

(Vincenzo Bellini's Norma, "Oh, rimembranza")

να' σαι κοντά μου

2009-01-14T02:19:00.007+02:00

Να΄σαι κοντά μου όταν το φως μου χαμηλώνει,

όταν κεντούν τα νεύρα και το αίμα αναριγά,

όταν του βίου οι τροχοί έχουν βραδύνει

κι είναι αδύναμη και άρρωστη η καρδιά.

***

Να' σαι κοντά μου όταν οι αισθήσεις τυραννιούνται

από αγωνίες που νικούν τη σιγουριά,

κι ο χρόνος είναι λυσσασμένη ανεμοζάλη

και η ζωή μαινάδα που ξερνάει φωτιά.

***

Να' σαι κοντά μου όταν η πίστη μου στεγνώνει,

όταν γεννούν αυγά, βουίζουν και τσιμπούν

της όψιμης της άνοιξης τα ζωύφια,

κι αφού υφάνουν το κουκούλι τους ψοφούν.

***

Να' σαι κοντά μου όταν σβήνω, να μου δείξεις

πού τελειώνει ο αγώνας ο τυφλός

και στο κατώφλι της ζωής, μες στο σκοτάδι

της μέρας της αιώνιας τ' ωχρό φως.

Εις Μνήμην Α.Η.Η."

Άλφρεντ, Λόρδος Τένισον

(από το βιβλίο του Andrew O' Hagan

"Να' σαι κοντά μου" εκδόσεις ΠΟΛΙΣ)

αφιερωμένο στους αιώνιους φοιτητές της ζωής

2009-01-11T18:14:00.004+02:00

Charles Aznavour-la bohème

αφιερωμένο στους απανταχού ακροβάτες

2008-12-30T03:17:00.010+02:00

Kύριε, είναι ώρα

να βοηθήσεις μια ψυχή

δρόμο να βρει τώρα

η ζωή μου η ρηχή,

δε μπορώ να ζω αντίθετα με σένα

κι όπου σταθώ

μ'άγνωστους ρυθμούς

και επίθετα βοήθεια σου ζητώ.

Είμαι ακροβάτης και γυρεύω δικό μου Θεό.

Κύριε, δωσ'μου θάρρος

το σκοινί να μην κοπεί,

θέλω να μαι φάρος

που φωτίζει τη σιωπή,

θέλω να πετάξω ελεύθερα

πιο πέρα κι απ'το κενό,

πράγματα μικρά και δεύτερα

δεν ξέρω ν'αγαπώ.

Είμαι ακροβάτης και γυρεύω δικό μου Θεό.

(Ν.Γκάτσος)

Ποιός είσαι Domine?

μήπως πρέπει να Σε χάσω πρώτα για να Σε βρώ?

χατζιδάκις-η προσευχή του ακροβάτη

eileen farell

2008-12-13T11:53:00.002+02:00

Άλλη μία θυελλώδης φωνή αυτή τη φορά στη άρια-τυφώνας "in questa reggia" από τη "Τurandot" του Giacomo Puccini.

la bella ponselle

2008-12-12T22:29:00.004+02:00

η απόλυτη ομορφιά της φωνής

(o nume tutelar από την όπερα του Gasparo Spontini "La Vestale")

ουκ έχω άνθρωπον

2008-12-11T11:50:00.005+02:00

Πολλά έγιναν αυτές τις μέρες, πολλά ειπώθηκαν ακόμα και για προδιαγεγραμμένα σχέδια για την πτώση της κυβέρνησης και τα λοιπά και τα λοιπά.

Θα ήθελα να ακούσω έναν ουσιαστικό λόγο από κάποιον άνθρωπο, κάποιον πνευματικό άνθρωπο (ίσως και να μην έχει μείνει κανένας ή και να υπάρχει δεν θα βγαίνει στη τηλεόραση)(ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Χατζιδάκις αν ζούσε).
Έναν λόγο που να επικεντρωθεί σε κάποια πράγματα, που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλά τι κάνουμε ως λαός, ποιές είναι οι ευθύνες μας, ποιά είναι η πορεία μας.
Για την ανεπάρκεια της παιδείας ως ευκαιρία καλλιέργειας προσώπων, για την ιδιότητα μας ως πολίτες ακόμα και με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου.
Υψηλά πράγματα για τη σημερινή εποχή, αλλά υπάρχει κάτι που παραμένει βαθειά μέσα μας και ας μην το παίρνουμε χαμπάρι με το ρυθμό της ζωής που κάνουμε και με τα δάνεια που τρέχουν.
Πως η καθημερινότητα μας καθορίζει τον πολιτισμό μας, τη ψυχική μας υγεία, την κοινωνία μας με τους άλλους, τον ερωτισμό μας και αν αυτή οδηγεί σε αδιέξοδα είναι αρκετά τα αντικαταθλιπτικά και οι συνεδρίες στους ψυχολόγους?

phonetic punctuation

2008-12-02T01:23:00.003+02:00

Η phonetic punctuation ή φωνητική στίξη είναι ο τρόπος να αποδίδεις φωνητικά τα σημεία στίξης ενός κειμένου ή ενός τραγουδιού.

Ο ξεκαρδιστικός μουσικός και κωμικός Victor Borge μας εξηγεί το σύστημα αυτό

πάνω σ'ένα κείμενο

και πάνω σε τραγούδι παρέα με τον Dean Martin.

roberto bolle & friends

2008-11-30T02:24:00.007+02:00

Στις 25 και 26 νοεμβρίου το ίδρυμα ΕΛΕΠΑΠ (Ελληνική Εταιρεία Προστασίας και Αποκατάστασης Αναπήρων Παίδων) παρουσίασε τον πρώτο χορευτή της Σκάλας του Μιλάνου Roberto Bolle

μαζί με άλλους οκτώ από τους καλύτερους χορευτές παγκοσμίως.

σ'ένα πρόγραμμα εξαιρετικό και ποικίλο από στυλ μουσικής και χορογραφιών.

Είχα την τύχη αυτές τις δύο μέρες να δουλεύω στο Παλλάς, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να χωθώ σ'ένα χώρο κρυφά πάνω από τον εξώστη, στο πλατώ των φωτιστών και από μια γωνία να ζήσω αυτήν την εμπειρία μιας και εισιτήρια δεν διατίθενταν, παρά μόνο προσκλήσεις για τα μέλη της ΕΛΕΠΑΠ.

Θα μπορούσα να γράψω για το κάθε κομμάτι ξεχωριστά και για τη μαγεία αυτής της βραδυάς αλλά θα αρκεστώ στο "θάνατο του κύκνου"του Saint-Saens, ερμηνευμένο από την Ulyana Lopatkina.

και θα σας δώσω μια ιδέα από ένα βίντεο με την ίδια σ'αυτό το κομμάτι.

εδώ πολυτεχνείο

2008-11-17T15:37:00.012+02:00

Η επέτειος του πολυτεχνείου είναι η τελευταία ιστορικά επετειακή υπενθύμιση του αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια σε κατακτητή.Μπορεί βέβαια να κυκλοφορούν φήμες αμφιβολίας για το μέγεθος και τα κίνητρα αυτής της επανάστασης, αλλά ουσιαστικά είναι το 1973 που οι έλληνες για τελευταία φορά καταθέτουν τη ψυχή τους κατά κάθε μορφής άρπαγα της ελευθερίας τους.
Απο κει και πέρα έχουμε τα χρόνια της μεταπολίτευσης και ύστερα τα χρόνια της διαφθοράς.Οι έλληνες πια συσπειρώνονται λίγοι-λίγοι με απεργίες και διαδηλώσεις ενάντια στη κυβέρνηση και στις σκοτεινές ανθελληνικές δυνάμεις (πρέπει να βρεθεί ένας εχθρός αλλιώς πόλεμος δεν γίνεται)

ΨΩΜΙ

μόνο που σήμερα μετριέται σε εκατομμύρια ευρώ, που κατατίθεται σε ιδιωτικούς λογαριασμούς.

ΠΑΙΔΕΙΑ

σήμερα η παιδεία ξεφτιλίζεται σε αγχωμένη και καλοπληρωμένη σε ιδιαίτερα μαθήματα εκπαίδευση,που μπλοκάρει μάλλον παρά καλλιεργεί το ψυχισμό των παιδιών.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ο δυνάστης δεν είναι ορατός πια και προσωποποιημένος, κυριαρχεί η ελευθερία της δημοκρατίας και ο καθένας νιώθει ελεύθερος μεσ την ανικανότητα του να κατευθύνει το ρου της ιστορίας.

kiss

2008-11-16T17:07:00.005+02:00

shhhhhh!
there's a kissssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

aziza mustafa zadeh - the princess of jazz

2008-11-14T14:42:00.005+02:00

H Aziza Mustafa Zadeh είναι η νέα πριγκίπισσα της Jazz.

Τραγουδίστρια, πιανίστα και συνθέτης από το Αζερμπαϊτζάν κάνει μίξεις ανάμεσα σε jazz και mugam (παραδοσιακό αυτοσχεδιαστικό μουσικό στυλ από το Αζερμπαϊτζάν) καθώς και αυτοσχεδιασμούς πάνω σε κλασσικά κομμάτια και όχι μόνο.

Εδώ με τον Bobby Mc Ferrin σ'ένα αυτοσχεδιασμό πάνω στην Habanera από την Carmen.

και εδώ σ'ένα κονσέρτο της με το "Mon Vagilim Giziyam"

ξανθίππη καραθανάση

2008-11-13T13:24:00.006+02:00

Δεν είναι μόνο η όπερα, που μου γεμίζει τις μπαταρίες με τις εκστασιακές φωνές της αλλά και η πλούσια παραδοσιακή μας μουσική με τις διονυσιακές φωνητικές της καταθέσεις από ανώνυμους και επώνυμους τραγουδιστάδες της.
Μία τέτοια φωνή είναι και η Ξανθίππη Καραθανάση. Είχα την τύχη να την ακούσω ζωντανά όταν μέλος εγώ μιας τοπικής χορωδίας της Θεσσαλονίκης τραγούδησε μαζί μας σε μιά συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ της πόλης.

Η Ξανθίππη Καραθανάση μεγάλωσε σ' ένα περιβάλλον γεμάτο από ήχους, η μικρότερη και η πιό ζωηρή ανάμεσα στα τέσσερα καλλίφωνα παιδιά του Αποστόλη και της Ελένης Καραθανάση, ενός ζευγαριού που είναι μάλλον οι καλύτεροι τραγουδιστές και γλεντιστές του χωριού τους για πολλά χρόνια. Σε ένα περίγυρο όπου ζυμώνονται η τοπική μακεδoνίτικη - χαλκιδικιώτικη παράδοση της οικογένειας, με την φρεσκάδα και τον πρόσχαρο χαρακτήρα των μικρασιατών προσφύγων, την διάλεκτο και τον τρόπο που τραγουδούσαν. Και τα σημάδια αυτής της επίδρασης έγιναν εμφανή από πολύ νωρίς για την Ξανθίππη. Πρέπει να ήταν φθινόπωρο του 1961, όταν ακούστηκε για πρώτη φορά στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, οπότε τα κολακευτικά σχόλια για τη φωνή της την κάνουν ευρύτερα γνωστή. Σε αυτό το κλίμα η Ξανθίππη, η μικρότερη από την ομάδα του παραδοσιακού τραγουδιού στο σταθμό της Θεσσαλονίκης, έχει μια συχνή ραδιοφωνική παρουσία την περίοδο 1961-1964, όπου διακρίνεται ιδιαίτερα για την ερμηνεία της στα αργά, καθιστικά τραγούδια της Μακεδονίας και κυρίως της Χαλκιδικής, παρ' όλο το νεαρό της ηλικίας της. Τότε κάνει και την πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση, με τέσσερα μικρά δισκάκια 45 στροφών. Εν συνεχεία συνεργάζεται για λίγο με το Λύκειο των Ελληνίδων. Το 1970 αποσπά το Α' βραβείο σε φεστιβάλ Δημοτικού τραγουδιού στην Ντιζόν της Γαλλίας, ενώ κατεβαίνει να μείνει μόνιμα στην Αθήνα. Το 1971 παίρνει μέρος μαζί με τον Χρόνη Αηδονίδη σε μιά σειρά συναυλιών του ΕΟΤ με δημοτικά τραγούδια στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Είναι η ευκαιρία όπου οι δισκογραφικές εταιρίες ανακαλύπτουν το ταλέντο της Ξανθίππης, την πλησιάζουν και της προτείνουν συνεργασία.

Ντούλα μ' - Παραδοσιακό αργό Χαλκιδικής

(στο πικ-απ δίπλα ο Χρόνης Αηδονίδης σ'ένα ζωναράδικο της Ανατολικής Ρωμυλίας "Από την Προύσσα κίνησα" αφιερωμένο στο Θρακιώτη Κέλσιο)

κυριε

2008-11-12T18:38:00.004+02:00

Δεν αντέχω στο πειρασμό να μη κάνω ποστ μ'αυτό το πανέμορφο ποίημα-προσευχή μελοποιημένο και τραγουδισμένο από τον ίδιο το Μάνο Χατζιδάκι.

μια άρια για ειδικά λαρύγγια

2008-11-12T17:51:00.006+02:00

Στον Κουρέα της Σεβίλλης του Ροσσίνι υπάρχει μία καβατίνα στη δεύτερη πράξη για τον Kόντε Αλμαβίβα η "cessa di piu resistere". Το περίεργο μ'αυτήν την άρια είναι η δυσκολία της. Γεμάτη από φιοριτούρες και κολορατούρες την αποφεύγουν πολλοί τενόροι, γιαυτό και δεν έχει κάποιος πάντοτε την τύχη να την ακούσει ζωντανά σε μία παράσταση του Κουρέα.

Eδώ τραγουδισμένη από ποιόν άλλο? Τον Juan Diego Florez
(είναι χαρακτηριστική η εν πολλοίς ομοιότητα του δεύτερου μισού της άριας με εκείνη της Cenerentola του ίδιου συνθέτη-"non piu mesta".Εξάλλου και ο ίδιος είχε πει πως φτάνει να ακούσει κάποιος μία όπερα του και είναι σαν να έχει ακούσει όλες τις άλλες)

Cessa di più resistere,
non cimentar mio sdegno.
Spezzato e' il gioco indegno
di tanta crudeltà.
Della beltà dolente,
d'un innocente amore
l'avaro tuo furore
piu' non trionferà.
(a Rosina)
E tu, infelice vittima
d'un reo poter tiranno,
sottratta al giogo barbaro,
cangia in piacer l'affanno
e in sen d'un fido sposo
gioisci in libertà.
Ah, il più lieto,
il più felice e' il mio cor
de' cori amanti;
non fuggite, o lieti istanti
della mia felicità.

( Give up your resistance
do no risk my anger.
This unworthy and cruel yoke
is now broken.
Your miserly anger
shall no longer triumph
over the suffering beauty
of an innocent love.
(to Rosina)
And you, unfortunate victim
of a wicked, tyrannical power
now freed from brutal
oppression, let your sorrow
turn to pleasure and rejoice in
your freedom on the breast of
a devoted husband.
Ah, of all loving hearts mine is
the happiest and most joyful;
Do not pass, bright moments
of my happiness!)

και η "non piu mesta" με την Κάλλας

The divine Sarah Bernhardt

2008-11-11T17:02:00.024+02:00

Είναι φοβερό τι μπορεί κανείς να ανακαλύψει στο youtube. Ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα καλλιτεχνών του μακρινού παρελθόντος, που δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα είχε αποτυπωθεί με κάποιο τρόπο η τέχνη τους σε μιά μπομπίνα ή κύλινδρο.
Έτσι έγινε και με την μυθική Γαλλίδα ηθοποιό Sarah Bernhardt.

Την αποκαλέσαν σαν "τη διασημότερη ηθοποιό της παγκόσμιας ιστορίας" και της έδωσαν το παρατσούκλι "the divine Sarah". Διανοούμενοι και λογοτέχνες της εποχής την αποθέωσαν σαν τον Oscar Wilde και George Bernard Shaw:

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 22 Οκτωβρίου του 1844. Υπάρχουν αμφιλεγόμενα στοιχεία για τη ζωή της, πράγμα το οποίο έτρεφε και η ίδια με υπερβολές ή παραποιήσεις της για την αυτοβιογραφία της. Λέγεται ότι ασκούσε μαζί με την τέχνη της ηθοποιού και αυτή της εταίρας, κάτι το οποίο προκαλούσε σκάνδαλο για την εποχή. Με βοήθεια του Duc de Morny το 1859 άρχισε τις θεατρικές της σπουδές στο Conservatoire de Musique et Dèclamation.

H σκηνική της καριέρα ξεκίνησε όταν ήταν ακόμη σπουδάστρια στη Comédie-Française το 1862 αλλά εκεί δεν είχε επαρκή επιτυχία γιαυτό και το 1865 γύρισε στην ιδιότητα της ως κοκότα. Εκείνη την εποχή απέκτησε και το διάσημο φέρετρο της (ναι φέρετρο!) μέσα στο οποίο συχνά ξάπλωνε σαν σε κρεβάτι, με σκοπό να καταλάβει και να αισθανθεί πολλούς τραγικούς της ρόλους.

Άρχισε τη δεκαετία του 1870 να αποκτά φήμη στα θέατρα όλης της Ευρώπης και έφτασε και ως την Νέα Υόρκη, ακόμα και στη Κούβα. Προγύμναζε πολλές καλλιτέχνιδες στην τέχνη της ηθοποιίας και πρωταρχικά σαν σκηνική ηθοποιός έκανε ηχογραφήσεις διαλόγων από διάφορα έργα με το μέσο εκείνης της εποχής, το κύλινδρο (μιλάμε για τις αρχές του 20ου αιώνα).Μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις είναι και η Φαίδρα του Ρακίνα, όπου και ακούμε:

(ηχογράφηση του 1902)

(η Φαίδρα εξαπολύει ένα οργισμένο μονόλογο για τον απαγορευμένο έρωτα της με τον προγονό της τον Ιππόλυτο)

PHEDRE

Oui, Prince, je languis, je brûle pour Thésée.

Je l'aime, non point tel que l'ont vu les enfers,

Volage adorateur de mille objets divers,

Qui va du Dieu des morts déshonorer la couche;

Mais fidèle, mais fier, et même un peu farouche,

Charmant, jeune, traînant tous les coeurs après soi,

Tel qu'on dépeint nos Dieux, ou tel que je vous voi.

Il avait votre port, vos yeux, votre langage,

Cette noble pudeur colorait son visage,

Lorsque de notre Crète il traversa les flots,

Digne sujet des voeux des filles de Minos.

Que faisiez-vous alors ? Pourquoi sans Hyppolyte

Des héros de la Grèce assembla-t-il l'élite ?

Pourquoi, trop jeune encor, ne pûtes-vous alors

Entrer dans le vaisseau qui le mit sur nos bords ?

Par vous aurait péri le monstre de la Crète,

Malgré tous les détours de sa vaste retraite.

Pour en développer l'embarras incertain,

Ma soeur du fil fatal eût armé votre main.

Mais non, dans ce dessein je l'aurais devancée :

L'amour m'en eût d'abord inspiré la pensée.

C'est moi, Prince, c'est moi dont l'utile secours

Vous eût du Labyrinthe enseigné les détours.

Que de soins m'eût coûté cette tête charmante !

Un fil n'eût point assez rassuré votre amante.

Compagne du péril qu'il vous fallait chercher,

Moi-même devant vous j'aurais voulu marcher

Et Phèdre, au Labyrinthe avec vous descendue,

Se serait avec vous retrouvée ou perdue.

Aσχολήθηκε και με άλλες τέχνες όπως ζωγραφική και γλυπτική αλλά και έγινε μοντέλο για τον ζωγράφο Antonio de la Gandara. Επίσης εξέδωσε μιά σειρά από βιβλία και έργα.

(μπρούτζινο γλυπτό της Μπερνάρ με τίτλο "The fool and the death")

Μεγάλη επίδραση η Μπερνάρ άσκησε στην grand opera,μια επίδραση που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Γράφτηκαν για την ίδια έργα στο θέατρο,όπου αργότερα μεταφέρθηκαν στην όπερα ,όπως οι ηρωίδες Tosca και Salome και άλλες.

(η είσοδος της Τόσκας στο γραφείο του Σκάρπια σε σκηνικό ντοκουμέντο του 1905. Μάλιστα η σκηνοθετική οδηγία της απόθεσης των κηροπηγίων εκατέρωθεν του πτώματος του Σκάρπια και του Εσταυρωμένου πάνω του από την Τόσκα μετά τη δολοφονία του από την ίδια, είναι κάτι που καθιέρωσε η ίδια η Μπερνάρ και ακολούθησαν οι μετέπειτα πριμαντόννες. [βλέπε την Κάλλας στο βίντεο της δεύτερης πράξης σε σκηνοθεσία Τζεφιρέλλι]).

Σε μία παράσταση της Τοsca του Victorien Sardou το 1905 στο Rio de Janeiro, η Μπερνάρ τραυμάτισε το δεξί της γόνατο, όταν χρειάστηκε να πηδήξει από ένα ψηλό τοίχο στη τελική σκηνή του έργου. Το τραύμα δεν θεραπεύτηκε καλά και το 1915 αναγκάστηκε να ακρωτηριαστεί όλο το δεξί πόδι λόγω της παρατεταμένης γάγγραινας, πράγμα που την καθήλωσε σε πολυθρόνα για αρκετό καιρό. Ενώ αρνήθηκε 10000$ για να προσφέρει το ακρωτηριασμένο πόδι της για ιατρικό αντικείμενο έρευνας και δε δέχθηκε να βάλει ξύλινο προσθετικό άκρο, συνέχισε την καριέρα της στην Αμερική με επιτυχία και γύρισε στη Γαλλία για να παίξει σε δικά της έργα έως το θάνατο της. Το καταπληκτικό είναι ότι ενώ η φυσική της κατάσταση της επέβαλε την ακινησία πάνω στη σκηνή, η μαγευτική φωνή της, που καθόλου σχεδόν δεν μεταβλήθηκε με την πάροδο του χρόνου, της χάρισε αμέτρητες επιτυχίες.

Πέθανε από uremia στις 26 Μαρτίου 1923 και είναι θαμμένη στο κοιμητήριο του Pére Lachaise στο Παρίσι.

H Mπερνάρ γύρισε και βουβές ταινίες και μάλιστα ως μία από τις πρωτοπόρες ηθοποιούς της εποχής της, όπως είναι και η δίλεπτη "ο θάνατος του Άμλετ" του 1900 με συνοδεία μουσικής και ηχητικών εφέ από Edison cylinder(τώρα χαμένη):

Άλλο ένα ντοκουμέντο από βουβή ταινία είναι και το Queen Elisabeth του 1912, όπου η Ελισάβετ βλέπει έντρομη το πτώμα του αγαπημένου της Δούκα του Έσσεξ και ανακαλύπτει ότι δεν φορά το δαχτυλίδι-σύμβολο της πίστης του προς αυτήν:

H ερωτική ζωή της Μπερνάρ δεν ήταν λιγότερο ταραχώδης απ'ότι σαν αρτίστα. Σύναψε φιλικές σχέσεις με ζωγράφους, λογοτέχνες σαν τον Victor Hugo,ηθοποιούς και απέκτησε ένα γιο, τον Maurice με ένα Βέλγο ευγενή. Είχε μια τόσο παθιασμένη και στενή φιλία με την 14 χρόνια νεότερη της ιμπρεσσιονιστική ζωγράφο Louise Abbema, που λέγεται ότι ήταν εραστές.

Τέλος παντρεύτηκε έναν Έλληνα ηθοποιό τον Αριστείδη Δαμάλα (γνωστό στη Γαλλία ως Jacques Damala) στο Λονδίνο το 1882 αλλά ο γάμος κράτησε ως το θάνατο του Damala το 1889 σε ηλικία 34 χρόνων και γρήγορα κλονίσθηκε λόγω του εθισμού του στη μορφίνη. Τα τελευταία χρόνια του γάμου της λέγεται ότι σύναπτε σχέσεις με τον Πρίγκιπα της Ουαλλίας, τον μετέπειτα Εδουάρδο VII.

(Είναι γνωστό ότι η Μπερνάρ έπαιξε και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς, μήπως λόγω του γάμου της με τον Damala?Επίσης στο Θεατρικό Μουσείο Αθηνών στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου, υπάρχει ένα λευκό δερμάτινο μακρύ ως τον ώμο γάντι της Μπερνάρ, προσφορά της Κάλλας)

Τέλος κάτι σύγχρονο.Η Fanny Ardant υποδύεται τη Σάρα Μπερνάρ στο θεατρικό έργο "Sarah" στο θέατρο Eduardo II το Σεπτέμβριο του 2002:

opera di forza

2008-11-09T04:12:00.007+02:00

Η Medea του Luigi Cherubini είναι η αγαπημένη μου όπερα

με γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο.

Καταπληκτικό σημείο το πρελούδιο και η είσοδος της Μήδειας με την άρια "Νumi venite a me"

Πως η Callas εναλλάσσει ερμηνευτικά την οργή της κατά την επίκληση των χθόνιων θεοτήτων, με την τρυφερότητα στη σκέψη των παιδιών της και την ταραχή που νιώθει όταν τα βλέπει να φθάνουν, είναι άξιο παρατήρησης.

(η αλλαγή στο χρωματισμό του κειμένου δηλώνει την αλλαγή στις διαθέσεις του ρόλου)

Numi venite a me, inferni Dei!

Voi tutti che aiutaste il mio voler!

La vostra forza ancor m'assista,

Voi l'opra mia compier dovete.

Distenda in ciel la nera morte il velo,

E popol strugga e re in sua rovina orrenda!

O cari figli, strazio mio supremo,

Ch'io sacro qui dell'odio all'altre Dive,

Non debba io mai il sangue vostro espiar!

Si! Vostro padre fu che v'uccise!

Reietto in terra il vil, lo sperda il ciel,

S'appressan, ahimè! Quale tormento!

Il cor di madre batte nel mio petto.

Natura, or tu invano parli a me.

Morir dovran, vita è a lor negata!

Votati son dell'atra Erinni al nume!

Il suo volere sol comanda in me!

και όπερα με ομώνυμο ανδρικό πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο Otello του Verdi.

Η είσοδος του Οθέλλου "Esultate! l'orgoglio musulmano"

Francesco Tamagno

(ο συγκεκριμένος είναι ο πρώτος Οθέλλος και ήταν ένας τραγουδιστής του 19ου αιώνα με τεράστια φωνή. Τον αναφέρει και ο Στανισλάφσκυ στα εγχειρίδια του με θαυμασμό και υπάρχει ένα ανέκδοτο σχετικά μ'αυτόν, όπου λέγεται ότι όταν πήγε να τραγουδήσει το ρόλο αυτό στην Κίνα [ή σε κάποια εκεί χώρα] και έκανε αυτή του την είσοδο,το μέγεθος της φωνής του έκανε τους μη μαθημένους σε αυτό τον όγκο Κινέζους, να τραπούν σε φυγή τρομαγμένοι από τις θέσεις τους. Η ηχογράφηση είναι του 1903 και δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποδώσει το μεγαλείο του πράγματος αλλά μια ιδέα μπορούμε να τη πάρουμε)

και από τον Mario del Monaco

Esultate!

L'orgoglio musulmano

sepolto è in mar

nostra è del ciel e gloria!

Dopo l'armi lo vinse

l'uragano

(το κλιπάκι από δίπλα είναι από την εισαγωγή της όπερας Medea του Luigi Cherubini)

κόσμε ! περάστε - γαμήστε - τελειώσατε (εν ειρήνη)

2008-11-06T15:01:00.016+02:00

ήρθαμε σ'αυτό τον πλανήτη με τη θέληση των γονιών μας,
από έρωτα και αγάπη και με αγάπη μεγαλώσαμε

-εντάξει θα μπορούσαμε να είχαμε μεγαλώσει καλύτερα,
χωρίς να έχουν γεννηθεί μέσα μας από μηνών μωρά θέματα,
που μετά από δεκαετίες θα γίνουν θέματα συζήτησης στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή,

αφορμές για αυτογνωσία και άλλοθι για τις ανομίες μας.

ζούμε σ'αυτό τον πλανήτη που ούτε να τον χαρούμε δε μπορούμε καλά καλά
γιατί προλάβαμε και τον γαμήσαμε, όπως μας γαμήσαν το μυαλό και τη ψυχή

ο κόσμος αυτός ανάπηρος και ανέραστος έχει θέση μόνο για να τον πουλάμε
για να δώσουμε λίγο χαρά στη τσέπη
και στα ασυνείδητα και αθεράπευτα όνειρα μας να νιώσουμε μοναδικοί.

είναι κάτι ξένο και έξω από μας και απέναντι μας,
ένα δημόσιο κτίριο για να γράψουμε με σπρέϋ το πόνο μας
και να μείνει στο χρόνο για να θυμούνται ότι εκτονωθήκαμε.

αφού δε μπορούμε να νιώθουμε μέρος αυτού του θαύματος
θα κάνουμε log off στη μαγεία για να μη έχουμε και υποχρέωση απέναντι σ'αυτό.

απλά αφήστε να εξαφανιστούν τα είδη, να μαυρίσει ο ουρανός και να βρωμίσει η θάλασσα.
και μοιραία να πούμε πως έφτασε το τέλος του κόσμου όπως γράφει και η Αποκάλυψη,
για να μας φύγει και με θεϊκή επιβεβαίωση η ευθύνη για τούτο το κατάντημα

να σώσει ο καθένας τη ψυχούλα του και τη ζωούλα του
για να έχει λόγο να περάσει στο παράδεισο,
έχοντας αφήσει πίσω του κόλαση στάχτη και αποκαϊδια.

ο θάνατος δεν είναι τέλος της ζωής
είναι τέλος της ευθύνης για έναν κόσμο που μόνο λύπες δίνει.

γιατί ο παράδεισος είναι αλλού, η αλήθεια είναι αλλού, δεν είναι εδώ
η βασιλεία των ουρανών ποιός είπε ότι είναι μέσα μας?
όχι δεν είναι, αλλά ούτε και μέσα στους άλλους

ανάπηροι να δούμε το φως και τον παράδεισο,
πού θα τον αναζητήσουμε?

σε κάτι έξω απο δω, σε κάτι μέσα στο μυαλό, σε πέντε θεωρίες,
σε πέντε ασφαλιστικές δικλείδες της ανυπόφορης ανάγκης μας
από κάπου να πιαστούμε για να σταθούμε στα δυό μας πόδια
και να δαμάσουμε το χάος μέσα μας.

ποιός μας είπε ότι τώρα παίζεται το παιχνίδι?ότι τώρα δίνουμε λόγο?ότι τώρα χαιρόμαστε?
ότι τώρα είμαστε γιοι του φωτός και της αλήθειας?

μόνο μέσα βαθειά η τουρμπίνα δουλεύει και στέλνει μυνήματα ανυσηχίας.
"κάτι δε πάει καλά, δεν είμαι καλά, είμαι άρρωστος,
σε ποιον να ρίξω τις ευθύνες?"
αν σκέφτομαι και λίγο θα πω ότι δε μου φταιν οι άλλοι
αλλά και σε μένα να ρίξω το φταίξιμο θα μεγαλώσει πιο πολύ το χάσμα μέσα μου
και είμαι που είμαι διχασμένος , με κάτι τέτοιο θα πάρω πτυχίο σχιζοφρένειας.

εγώ φταίω που χάνεται η ομορφιά αυτού του κόσμου?
εγώ φταίω που όλο και περισσότερο δεν μπορώ να διακρίνω τη χάρη της ύπαρξης μου και του συνανθρώπου μου?
που συνηθίζω και μ'αρέσει η προβολή της νεύρωσης και της αρρώστειας?
και το κάνω τέχνη, φιλοσοφία και θρησκεία?
και μόνο έτσι νιώθω ότι υπάρχω, ότι κάτι είμαι?

μπορεί το κενό να με γεμίσει?και όμως δίνω τόπο στο κενό να με γεμίζει
γιατί αμέλησα να ρίξω λάδι στο καντήλι και σβύνει η φωτιά
και σβύνει και ο κόσμος γιατί υποφέρει και αυτός

και η καρέτα-καρέτα και η μονάχους-μονάχους
και ανάθεμα αν έχουμε δει ποτέ απο κοντά μονάχους-μονάχους
για να μας νοιάξει κιόλας αν χαθούν.

και ξεχνάμε ξεχνάμε ξεχνάμε συνεχώς
και το Χριστό να βλέπαμε να περπατούσε μπροστά μας πάνω στη θάλασσα,
θα το θυμόμασταν για πέντε μέρες και θα κλαίγαμε από συγκίνηση και δέος

αλλά μετά θα γυρνούσαμε στα δικά μας, στους φόβους
και στις αμφιβολίες για το μεγαλείο αυτού του κόσμου, για το δικό μας προορισμό.

που είναι το έλεος σου Κύριε?

το απομεσήμερο ενός φαύνου

2008-11-05T15:13:00.004+02:00

Θεός Φαύνος (Faunus)

Ρωμαίος πανάρχαιος αγροτικός, ευεργετικός και γονιμικός Θεός, εγγονός του Σατούρνου, κύριος της Προφητικής τέχνης, εξουσιαστής των αγρών και των ζώων, δάσκαλος της αυλητικής τέχνης και προστάτης της νομοθεσίας. Κάποιες φορές, ο Φαύνος νοείται όχι ως μία μόνον θεότητα, αλλά ως πολυπληθής ομάδα αγροτοποιμενικών ευεργετικών θεοτήτων με τα ίδια πιο πάνω (οι λεγόμενοι Φαύνοι, Fauni).

Το όνομά του υποδηλώνει ευμένεια (από το «qui favet», «αυτός που ευνοεί»). Μετά την επαφή με τους Έλληνες, ταυτίσθηκε σε πολλές περιπτώσεις με τον Θεό Πάνα των τελευταίων. Προς τιμήν του, καθώς και προς τιμήν των Θεών Φέμπρουου και Λουπέρκου, οι Ρωμαίοι τελούσαν στις 15 Φεβρουαρίου τα λεγόμενα Λουπερκάλια (Lupercalia).

το απομεσήμερο ενός φαύνου

του Claude Debussy

με τον

Rudolf Nureyev

ο μικρός ναυτίλος

2008-10-30T02:07:00.010+02:00

Xτες το βράδυ άκουσα πάλι αυτό το υπέροχο ποίημα του Ελύτη από το "ο μικρός ναυτίλος" και πάλι κάτι νέο είχε να μου πει:

XXVII
Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου

μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφάνειας.
Πρέπει να εξημερώσεις

την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για νατην καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει

αργά στην ψυχή μου,
τράβηξα, κει που περπατούσα μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.
Το 'κοψα και το 'φερα στο απάνω χείλι

μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ' αυτή τη

στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ' ελα-

φρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου.
Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση

πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.

Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.

Ήταν ένα δικαίωμα.

che faro senza euridice - a unisex aria

2008-10-25T14:47:00.006+03:00

Μία δια-φωνητική παρουσίαση της άριας "che faro senza Euridice"
από την όπερα του Gluck "Orfeo ed Euridice"

από μία σοπράνο

(Kirsten Flagstad)

μία μέτζο-σοπράνο

(Dame Janet Baker)

μία άλτο

(Fedora Barbieri)

έναν κόντρα-τενόρο

(Αndreas Scholl)

έναν τενόρο

(Tito Schipa)

ένα βαρύτονο

(Werner Nel)

και αντί για μπάσσο

τρεις ελληνίδες

Μαρία Κάλλας

Έλενα Νικολαϊδη

και

Αγνή Μπάλτσα

οι έλληνες φίλοι

2008-10-14T12:55:00.004+03:00

Σας παραθέτω ένα κείμενο, που μου 'στειλε σήμερα ένας πολύ καλός μου φίλος, που του στειλε ένας άλλος φίλος του και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας:

Οι Κινέζοι λένε πως πραγματική φιλία υπάρχει κάθε χίλια χρόνια.

(Ενας πολύ καλός μας φίλος, απόδημος, μας έστειλε ηλεκτρονικά τι λέγεται στις Βρυξέλλες για τους Ελληνες φίλους και επειδή μας άρεσε πολύ, θέλαμε σήμερα να το μοιραστούμε μαζί σας:)

Οι φίλοι: Θα σου πούνε «γεια»
Οι Ελληνες φίλοι: Θα σου κάνουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί.

Οι φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου «κύριε» και «κυρία».
Οι Ελληνες φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου «θείε» και «θεία»!

Οι φίλοι: Δεν σ' έχουν δει ποτέ να κλαις.
Οι Ελληνες φίλοι: Κλαίνε μαζί σου.

Οι φίλοι: Τρώνε στο τραπέζι σου και φεύγουν
Οι Ελληνες φίλοι: Ξοδεύουν ώρες τρώγοντας, μιλώντας, γελώντας και απλά κάνοντας παρέα.

Οι φίλοι: Δανείζονται δικά σου πράγματα για λίγες μέρες και σου τα επιστρέφουν.
Οι Ελληνες φίλοι: Κρατούν τα δανεικά πράγματα μέχρι να ξεχάσεις ότι είναι δικά σου!

Οι φίλοι: Γνωρίζουν αρκετά πράγματα για σένα.
Οι Ελληνες φίλοι: Μπορούν να γράψουν βιβλίο για σένα με πολλές λεπτομέρειες.

Οι φίλοι: Σε παρατάνε, αν αυτό κάνει και ο πολύς κόσμος.
Οι Ελληνες φίλοι: Εχουν χεσμένο τον κόσμο και είναι μαζί σου.

Οι φίλοι: Χτυπούν την πόρτα σου ή παίρνουν τηλέφωνο όταν θέλουν να σ' επισκεφτούν.
Οι Ελληνες φίλοι: Μπαίνουν μέσα και φωνάζουν «Ηρθα!»

Οι φίλοι: Είναι για λίγο...
Οι Ελληνες φίλοι: Είναι για μια ζωή!

Οι φίλοι: Θα αγνοήσουν αυτό το κείμενο.
Οι Ελληνες φίλοι: Θα το προωθήσουν στους φίλους τους. (στάνταρ!!!!)

αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με

2008-10-11T20:21:00.005+03:00

Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα ...
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
- Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να 'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ' αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν' ανησυχώ. Θα 'χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε θ' αρχίσω να καρδιοχτυπώ... Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ' αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα 'μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.
Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού ... Θ' αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε! - Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.
Ύστερα πρόσθεσε:
-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:
- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα 'χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.
- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.
Και γύρισε προς την αλεπού.
- Γεια σου, είπε ...
- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.
- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου ... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου ...
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

(Από τον "μικρό πρίγκιπα" του Antoine de Saint Exupéry)

the heart asks the pleasure first

2008-10-09T20:08:00.007+03:00

το τώρα δικάζει το παρόν,

το σώμα μετατοπίζεται στο χώρο

κι ακολουθεί τα ρεύματα της αγάπης.

αμαρτία είναι η απουσία

να είσαι κάπου και να σαι αλλού

moonlight shadow

2008-10-09T01:07:00.006+03:00

τα νειάτα θέλουν έρωτα, θέλουν και φεγγαράδα

ανώφελα να μην περνούν, χαμένα να μην πάνε.

ride on time

2008-10-06T13:23:00.008+03:00

τι είναι ο χρόνος?

το πέρασμα από την νιότη στη φθορά?
η ώρα που περνάει?
η αίσθηση μας για τα πράγματα που αλλάζουν?
η αίσθηση μας για μας που αλλάζουμε?
το αμείλικτο χρονόμετρο που το φορτωθήκαμε θέλουμε δε θέλουμε?
το παρελθόν που όλο φορτώνεται στην πλάτη μας?
το παρόν που δε προλαβαίνει να γίνεται?
το μέλλον που θρονιάστηκε στη φαντασία μας?

τι είναι ο χρόνος?

ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι ...(είναι ποιοτικό μπλόγκ αυτό δεν θα τα γράψω όλα)

τι είναι ο χρόνος?

αγώνας ποδοσφαιρικός σε δύο ημίχρονα με ή χωρίς παράταση?
θεατρικό έργο για ένα ρόλο ίσως και δύο χωρίς καθόλου πρόβες?

τι είναι ο χρόνος?

ευκαιρία για πορεία προς το φως?
καιρός για ξεκαθάρισμα?
καιρός για ανανέωση της ματιάς μας?
καιρός για αγάπη,που όλο μεγαλώνει?
καιρός να νιώσουμε άνθρωποι?

ένα είναι το σίγουρο, θέλει να τον καβαλήσεις και να τον πας εκεί που θες εσύ, όσο μπορείς.

so ride on time

boheme στη λυρική

2008-09-30T18:04:00.005+03:00

Στις 10 του μηνός ανεβαίνει πάλι η περσινή παραγωγή των boheme σε σκηνοθεσία

Graham Vick.

(αποσπάσματα από τη lucia di lammermoor σε σκηνοθεσία Graham Vick στο San Francisco με την Natalie Dessay)

Aυτή τη φορά στη δεύτερη διανομή ένας τενόρος ο βραζιλιάνος Atalla Ayan(συριακής καταγωγής εξου και το Atalla), τον οποίο θεωρώ αξιόλογο και είναι ακόμη πολύ νέος.

(εδώ στο no puede ser)

(και εδώ ένα από τα αγαπημένα μου σημεία της όπερας με τη Maria Callas και τον Giuseppe di Stefano)

sono andati-act 4

Έκθεση για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Κουν.

2008-09-29T19:51:00.007+03:00

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η έκθεση, που γίνεται αυτές τις μέρες στο μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Κουν.

Η έκθεση διοργανώνεται με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του Καρόλου Κουν και έχει στόχο να παρουσιάσει τη δημιουργική του πορεία, τις αισθητικές του επιλογές, αλλά και τις επιρροές που δέχτηκε από άλλους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Περιλαμβάνει κοστούμια και σκηνικά αντικείμενα, μακέτες σκηνικών και κοστουμιών των σπουδαιοτέρων Ελλήνων σκηνογράφων και ενδυματολόγων που εργάστηκαν για το Θέατρο Τέχνης, καθώς και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.Μέσα από το σύνολο των εκθεμάτων καταγράφεται το έργο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη, από τις πρώτες παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης στο θέατρο Αλίκης, το 1942, έως την τελευταία του στο υπόγειο του Ορφέα, το 1987. Παράλληλα, δίνεται η ευκαιρία να αναδειχθεί το μέγεθος της προσφοράς του μέσω του εύρους των συνεργασιών του Θεάτρου Τέχνης με το σύνολο σχεδόν του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου.

(Στο πλαίσιο της έκθεσης αυτής τη Δευτέρα 29/09 τις 20:30 στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη ο Φίλιππος Τσαλαχούρης και μιά ομάδα νέων ηθοποιών αποφοίτων της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης παρουσιάζουν χορικά και τραγούδια από τους Βατράχους του Αριστοφάνη, παράσταση που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν σε μουσική Γιάννη Χρήστου το 1966).

Διάρκεια
25/09/2008 - 16/11/2008

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ-ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ-Α' ΜΕΡΟΣ

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ-ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ-Β' ΜΕΡΟΣ

monika-over the hill

2008-09-25T23:31:00.007+03:00

ένα πολύ ωραίο κομμάτι από μία ανερχόμενη ιδιαίτερη ελληνική γυναικεία φωνή.

Why?
Tell me, why?
You don't call me anymore
Don't you want me anymore?

Black
It's all black
It's the colour of my heart
It's the colour of my eyes

But I'm here
Yes I'm here
Everybody seems to mean so much
Everybody seems to think I'm fine

Late
It's too late
I am punishing myself
By admitting it's too late

Laugh
You may laugh
You can laugh at me for days
You may spit me if you want

But I'm here
I'm still here
Everybody seems to mean so much
Everybody seems to think I'm fine

Look at me
There were more to see
There were more to be proud of...

2008-09-24T21:54:00.002+03:00

2008-09-24T02:35:00.009+03:00

νέα γνωριμία

νέοι αναστεναγμοί

νέα αγωνία

νέος έρωτας?

άραγες θ'αντέξει?

δεν έχω κουράγιο για άλλο delete στο σκληρό μου.

Έκθεση TOULOUSE-LAUTREC

2008-09-23T03:11:00.010+03:00

Μία έκθεση που θα πρότεινα είναι και αυτή για τον Toulouse-Lautrec στο μουσείο Ηρακλειδών στην Ηρακλειδών(κάθετη στη Αποστόλου Παύλου, στο δρομάκι με τις καφετέριες). Αφορμή να τη δώ ήταν το σημερινό βράδυ με πιάνο και φωνή σ'αυτό το χώρο με μουσική του Eric Satie.

Με αφορμή την αυξημένη ζήτηση που έχει σημειωθεί από πλευράς επισκεπτών, καθώς και την απόκτηση 17 σημαντικών νέων έργων, το Μουσείο Ηρακλειδών αποφάσισε να παρατείνει την έκθεση "Ο TOULOUSE-LAUTREC ΚΑΙ Η BELLE EPOQUE ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ" από 6 Μαϊου έως 5 Οκτωβρίου 2008
Με επίκεντρο μια σπάνια ενότητα περίπου 100 πρωτότυπων έργων του Henri de Toulouse-Lautrec επί χάρτου, οι διοργανωτές της έκθεσης αποπειρώνται την τοποθέτηση των έργων αυτών στο ιστορικό, το κοινωνικό-καλλιτεχνικό αλλά και το αισθητικό πλαίσιο της εποχής τους (περ. 1880-αρχές 20ου αιώνα). Ταυτόχρονα, επιχειρείται μια συνοπτική προσέγγιση στις κρατούσες ιστορικές και καλλιτεχνικές συνθήκες της αστικής Αθήνας της ίδιας εποχής, με στόχο να καταδειχτούν οι επιδράσεις της Γαλλικής Belle Epoque στον αθηναϊκό κοινωνικό και καλλιτεχνικό βίο και να εντοπιστούν κάποιες εμφανείς αντιστοιχίες. Στα νέα εκθέματα του Μουσείου, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται οι αφίσες

“Babylone d’Allemagne” (1894)

“May Belfort” (1895)

“Divan Japonais” (1893)

που χαρακτηρίζονται όχι μόνο για την σπανιότητά τους, αλλά και για τη ζωντάνια και τη φωτεινότητα των χρωμάτων τους.

Τα πρωτότυπα έργα του Lautrec που παρουσιάζονται στην έκθεση (διαφημιστικές αφίσες, χαρακτικά και σχέδια) αντλούν τη θεματολογία τους από την Παρισινή καθημερινότητα και ψυχαγωγία. Διαφημίσεις νυχτερινών κέντρων ή εντύπων, που αποτελούν ορισμένες από τις γνωστότερες συνθέσεις του μεγάλου Γάλλου καλλιτέχνη, συνυπάρχουν με πορτρέτα γνωστών ηθοποιών και τραγουδιστών της εποχής του, καθώς και σκίτσα και καρικατούρες. Τα έργα του Lautrec πλαισιώνονται από επιλεγμένα γαλλικά λογοτεχνικά χωρία, φωτογραφίες και άλλα πραγματολογικά στοιχεία που επιχειρούν να βοηθήσουν το θεατή να κατανοήσει με καλύτερο τρόπο την ατμόσφαιρα της εποχής.

Δευτέρα: κλειστά, Τρίτη-Σάββατο: 13:00-21:00 Κυριακή: 11:00-19:00

Gymnopedie No1-Eric Satie

Tα μαθητικά τα χρόνια...

2008-09-20T12:35:00.005+03:00

Γειά σας και καλό φθινόπωρο τώρα πια. Άρχισαν οι βροχές και τα κρύα,άρχισαν και τα σχολεία. Βέβαια πάνε χρόνια από τότε που πήγαινα σχολείο αλλά κάποια πράγματα δεν τα ξεχνάς ποτέ, ειδικά αν βρεθείς μαζί με παλιούς συμμαθητές. Καζούρες σε καθηγητές, κοπάνες, τα πρώτα καρδιοχτύπια, εξετάσεις, μουσική και βόλτες στα κλαμπ της περιοχής.
Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να γράψω τρεις ζαβολιές από τα μαθητικά μου χρόνια και καλώ σ'αυτό το παιχνίδι τον,Celsius, τον Mahler, το Profylaktiko και τις Skyles tis lyssas και όποιος άλλος θέλει.
Απλά καλώ να θυμηθείτε τρεις σκανδαλιές από τα μαθητικά χρόνια, ό,τι και να'ναι, που θα τις θυμάστε για πολλά χρόνια ακόμα.

Αν και ήμουν ήσυχο παιδάκι σαν μαθητούδι και λιγάκι στον κόσμο μου θυμάμαι
α)τις κοπάνες στη δευτέρα και τρίτη λυκείου, τις πρώτες ώρες, όπου πηγαίναμε στον Υδροχόο, μιά παραλιακή καφετέρια, γύρω στα 500 μέτρα από το λύκειο. Ήταν από τις πιό ωραίες στιγμές, που μαζευόμασταν η παρέα και χαζολογούσαμε (με τη τσίμπλα στο μάτι, γιατί από τότε δεν άντεχα το πρωϊνό ξύπνημα).
β) στο γυμνάσιο είχαμε μια σόμπα πετρελαίου(η παιδεία από τότε είχε αποροφήσει όλα τα κονδύλια του κράτους)όπου εγώ και ο κολλητός μου, που καθόμασταν μπροστά απ'αυτήν αφήναμε με τρόπο πάνω της σε κρυφά σημεία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος, τσίχλες ,γομολάστιχες, με αποτέλεσμα να βγαίνει μία μπόχα, που μόνο μάθημα δεν μπορούσες να κάνεις.
γ)σαν καλό παιδί και γω έκανα σκονάκια και θυμάμαι σ'ένα μάθημα ,όπου είχαμε καταλάβει πως θα έμπαινε πρόχειρο διαγώνισμα είχαμε τα σκονάκια κάτω από το θρανίο. Είχε χωρίσει όμως ο καθηγητής τις σειρές σε Α, Β με αποτέλεσμα να μπερδέψουμε τα σκονάκια εγώ και ο κολλητός μου και τα βούρλα αντί να αντιγράψουμε σε μικρά χαρτάκια, είχαμε απλά σκίσει τις σελίδες του βιβλίου. Τα χαρτιά μπερδεύτηκαν,έπεσαν κάτω, τα είδε ο καθηγητής και η συνέχεια γνωστή.

Καλό φθινόπωρο

Η θάλασσα

2008-09-18T23:34:00.010+03:00

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

(Ντίνος Χριστιανόπουλος-1962)

όχι μαζί-αρβανιτάκη

μείνε κοντά μου-αρβανιτάκη

(σε ποίηση ενός άλλου θεσσαλονικιού του Γιώργου Ιωάννου)

Η αγία των τραγουδιστών.

2008-09-16T16:29:00.006+03:00

Τριανταένα χρόνια πέρασαν από το θάνατο της Κάλλας και αυτή η μέρα πάει να γίνει επέτειος μνήμης για πολλούς τραγουδιστές,οπερόφιλους, μελομανείς αλλά και θαυμαστές ή λάτρεις της τέχνης (ή και της ζωής) της Κάλλας.
Συνήθως άγιος είναι αυτός που όχι αναγκαστικά κάνει θαύματα εν ζωή ή μετά θάνατον, αλλά κυρίως αυτός, που στη συνείδηση του λαού είναι φορέας μιας αλήθειας αυτού αλλά και πάνω και πέραν αυτού του κόσμου.
Η Κάλλας παίρνει θέση σε όλων και περισσότερων τη συνείδηση μέρα με τη μέρα σαν το φορέα μιας αλήθειας, που μόνο η τέχνη, η μουσική και η φωνή,μπορεί και πραγματώνει τόσο καλά.
Δεν θα μιλήσω για είδωλο, η θεά, η diva,η αυθεντία και ούτε βέβαια αυθαίρετα θα την αποκαλέσω αγία. Αυτό που θα ήθελα να πω είναι πως κάποιοι άνθρωποι (ας περιοριστώ εδώ σ'αυτού του είδους τους καλλιτέχνες),με το έργο τους μας υπενθυμίζουν αυτό που είμαστε πραγματικά.Μας υπενθυμίζουν πως είμαστε πλάσματα γήϊνα με αισθήματα και πάθη και πως το θέατρο γιαυτό ήρθε στη ζωή των ανθρώπων, ακριβώς για να μεταμορφώσει αυτά τα πάθη σε δύναμη, σε ομορφιά, σε αλήθεια.
Μας μεταδίδουν με ηχητικά κυρίως κύματα, ένα σώμα που πάλλεται από συγκίνηση και είναι ελεύθερο να εκφράζει όλα τα αισθήματα, με τέτοιο τρόπο,που στους ακροατές,θεατές-δέκτες προκαλεί το κλικ και κάτι γίνεται.
Με όχημα τη φωνή, αναφαίρετο προσόν κάθε ανθρώπου, για να εξ-αγγέλει την μετοχή του στην αλήθεια της ζωής.
Με το τραγούδι, λειτουργία ανθρώπινη και θεϊκή,που χρωματίζει το χρόνο και τα βάσανα του ανθρώπου.
Όταν ακούω το κοινό στις ηχογραφήσεις να ουρλιάζει, να χειροκροτεί με χέρια και με πόδια και να φωνάζει: "divina" "maria" είναι σαν να λέει:
"Μαρία, πες εσύ αυτά που δεν μπορώ να πω εγώ, ζήσε το όνειρο, που δεν ζω εγώ, νιώσε αυτά που δεν μπορώ να νιώσω εγώ, είσαι αυτό που δεν είμαι ακόμα εγώ"(και δεν εννοώ βέβαια μια πριμαντόννα της όπερας!)
Ο καλλιτέχνης διδάσκει ήθος και γούστο. Και πιστεύω πως δε χρειάζεται να έχει κανείς καλλιέργεια πανεπιστημιακή ή από την οικογένεια του, για να συλλάβει την αλήθεια του λόγου όταν τραγουδιέται σωστά. Απλά μαθαίνει να ακούει έναν άλλον ήχο και να μαθαίνει σε ένα άλλο γούστο,πράγμα που γίνεται πολλές φορές κατάρα γιατί επέρχεται μοιραία και η σύγκριση.

Μια άρια που θεωρώ ως θέατρο της φωνής είναι και η επόμενη. Από τον Werther του Massenet.

Maria Callas-"Werther! Qui m'aurait dit"

CHARLOTTE

Werther... Werther...

Qui m'aurait dit la place que dans mon coeur il occupe aujourd'hui?

Depuis qu'il est parti, malgre moi, tout me lasse!

Et mon ame est pleine de lui!

Ces lettres! ces lettres!Ah! je les relis sans cesse...

Avec quel charme... mais aussi quelle tristesse!

Je devrais les detruire... je ne puis!

"Je vous ecris de ma petite chambre:

au ciel gris et lourd de Decembre pese sur moi comme un linceul,

Et je suis seul! seul! toujours seul!"

Ah! personne aupres de lui! pas un seul temoignage de tendresse ou meme de pitie!

Dieu! comment m'est venu ce triste courage, d'ordonner cet exil et cet isolement?

"Des cris joyeux d'enfants montent sous ma fenetre,

Des cris d'enfants! Et je pense a ce temps si doux.

Ou tous vos chers petits jouaient autour de nous!Ils m'oublieront peut-etre?"

Non, Werther, dans leur souvenir votre image reste vivante...

et quand vous reviendrez... mais doit-il revenir?

Ah! ce dernier billet me glace et m'epouvante!

"Tu m'as dit: a Noel, et j'ai crie: jamais!

On va bientot connaitre qui de nous disait vrai!

Mais si je ne dois reparaitre au jour fixe,

devant toi, ne m'accuse pas, pleure-moi!"

"Ne m'accuse pas, pleure-moi!"

"Oui, de ces yeux si pleins de charmes, ces lignes...

tu les reliras, tu les mouilleras de tes larmes...

O Charlotte, et tu fremiras!"

...tu fremiras! tu fremiras!

Συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι για την τέχνη και τον καλλιτέχνη.

2008-09-15T22:26:00.006+03:00

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα ηχητικό ντοκουμέντο από μία συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα.
Είναι ενδιαφέρον να ακούσει κανείς τις απόψεις του για την τέχνη και ιδιαιτέρως τη μουσική και για το πρόσωπο του καλλιτέχνη και το ρόλο του στην κοινωνία.

Συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα.

Επιθυμίες

2008-09-14T05:19:00.005+03:00

Σάν σώματα ωραία νεκρών πού δέν εγέρασαν

καί τάκλεισαν, μέ δάκρυα, σέ μαυσωλείο λαμπρό,

μέ ρόδα στό κεφάλι καί στά πόδια γιασεμιά-

έτσ' η επιθυμίες μοιάζουν πού επέρασαν

χωρίς νά εκπληρωθούν΄ χωρίς ν'αξιωθεί καμιά

της υδονής μιά νύχτα, ή ένα πρωϊ της φεγγερό.

(Κ.Π.Καβάφης)

Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει τις Επιθυμίες

cry boy

2008-09-13T06:21:00.008+03:00

η νύχτα έπεσε

τα κάστρα πέσανε

κι ο βασιλιάς στέκει γυμνός.

τ'αγόρι στέκεται

το χέρι έπιασε

και χαμογέλασε στο βασιλιά

τ'αστέρια του 'δειξε

ο δρόμος φάνηκε

ίσια εμπρός

"πάρε το δρόμο σου

και μην κοιτάξεις πίσω ξανά"

"μόνο αγάπα με

και πάντα σκέψου με

όταν χαθείς"

"όλα τ'αστέρια μου

θα σου φωτίζουνε

τα μονοπάτια σου

με μιαν ευχή"

don't cry boy

cry

smalltown boy-bronski beat

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Πολύ όπερα φέτος βρε παιδί μου.

2008-09-11T15:20:00.005+03:00

Η φετινή χρόνια κρύβει πολλές εκπλήξεις στο χώρο της όπερας. Συμπαραγωγές της λυρικής με διάσημα θέατρα του εξωτερικού, ρεσιτάλ σύγχρονων αστέρων, νέες παραγωγές και παγκόσμιες πρώτες.Θαϊδα στο Μέγαρο και ρεσιτάλ των Rolando Villazon και Jonas Kaufman.

Καταρχάς πολύ συνοπτικά το πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για την περίοδο 2008-2009

Bohème, Puccini 10,12,14,16,18,21 Oκτωβρίου 2008
Anna Bolena, Donizetti 17,19,22 Οκτωβρίου 2008
Eine florentinische Tragoedie, Zemlinsky-Gianni Schicchi, Puccini 23,25,26,28,29,30 Nοεμβρίου 2008
Rigoletto, Verdi 19,20,21,23,26,27,28,30 Δεκεμβρίου 2008 & 2,3,4,6 Ιανουαρίου 2009
Tannhauser , Wagner 24,27,30 Ιανουαρίου & 1 Φεβρουαρίου 2009
Rusalka, Dvorak 6,7,8,13,14,15 Μαρτίου 2009
Pagliacci, Leoncavallo & Rita, Donizetti 20,22,24 Μαρτίου 2009
Συρανό & Ρωξάνη, Ξαρχάκος 5,7,8,10,11 Απριλίου 2009
I puritani, Bellini 24,26,28,30 Απριλίου 2009
Aida, Verdi Φεστιβάλ Αθηνών

Το μηδέν

2008-09-11T03:16:00.010+03:00

Έρχεται ώρα που σκέφτεσαι και επιθυμείς έντονα (και χωρίς να το πολυκαταλαβαίνεις)ότι χρειάζεται να ξεκινήσεις από το μηδέν κάποια πράγματα πάλι ξανά και ξανά και να απαλλαχθείς από το βάρος όλων των χρόνων, που πέρασαν.Να ξαναγεννηθεί μιά φρέσκια ματιά στα πράγματα και να ξαναζήσεις ένα παλι-εφηβισμό (αν μου επιτρέπεται ο όρος),για να συνεχίσεις το υπόλοιπο της ζωής σου.
Ο Πίτερ Ουστίνοφ είχε πει κάποτε περίπου αυτό:"ο άνθρωπος στα πρώτα και στα τελευταία χρόνια της ζωής του (παιδί δηλαδή και γέρος) βρίσκεται κοντά στο μυστήριο της ζωής".
Εμείς που απέχουμε από τα αθώα νιάτα και τα σοφά (αν είναι πάντα)γεράματα, πως θα γίνει να αποκτήσουμε ξανά την αίσθηση του μυστηρίου της ζωής,που τρέχουμε συνεχώς και δε φτάνουμε και τίποτε δε μένει μέσα μας?

Το μηδέν-Aρβανιτάκη

Primo Uomo

2008-09-11T01:16:00.004+03:00

Από σήμερα θα λειτουργεί ένα δεύτερο παράλληλο ιστολόγιο το Primo Uomo με θεματικό χαρακτήρα καθαρά οπερατικό.

Για τη μαγεία της όπερας,

την τέχνη του τραγουδιού,

αφιερώματα σε παλιούς και σύγχρονους τραγουδιστές

και ενημέρωση για τα λυρικά δρώμενα στην Ελλάδα και όχι μόνο.

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

2008-08-17T13:58:00.004+03:00

"Δήλωνε ο Χριστός (και τα έργα του μαρτυρούσαν) ότι ο τρόπος της όντως ύπαρξης και ζωής είναι η αγάπη. Η αγάπη όχι απλώς ως ποιότητα συμπεριφοράς, αλλά ως ελευθερία από το εγώ, ελευθερία από την ατομοκεντρική ύπαρξη, ελευθερία από τις αναγκαιότητες που επιβάλλει η φύση. Αγάπη, στη διδαχή του Χριστού και στη μαρτυρία των μαθητών του, δεν σημαίνει αγαθοεργία, φιλαλληλία, αλτρουϊσμό. Σημαίνει υπαρκτική ελευθερία: την ενεργό άρνηση να ταυτίσουμε την ύπαρξη με τη φυσική ατομική οντότητα, με τους προκαθορισμούς, περιορισμούς και αναγκαιότητες που τη διέπουν. Και αυτή η ενεργός άρνηση είναι δυνατή όταν η ύπαρξη πραγματοποιείται ως σχέση ελεύθερη από τις απαιτήσεις της φύσης, δηλαδή ως αυθυπέρβαση, αυτοπροσφορά, αγάπη"...

..."Ό,τι είναι ατομικό, εγωκεντρικό, ιδιοτελές, είναι για την Εκκλησία τρόπος επιβίωσης της φυσικής θνητής οντότητας -είναι αμαρτία (υπαρκτική αστοχία και αποτυχία), θάνατος. Ό,τι είναι αυθυπέρβαση, αυταπάρνηση, εκούσια παραίτηση από το εγώ, αγάπη, έρωτας, είναι ζωή, θρίαμβος της ζωής καταπάνω στον θάνατο. "Είτε γνώσις, καταργηθήσεται΄είτε γλώσσαι, παύσονται΄είτε προφητείαι, καταργηθήσονται΄η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει". (1 Κορ. 13,8).

("Ενάντια στη θρησκεία", Χρήστος Γιανναράς, σελ.48,62)

Κορίνα εν Αυλίδι

2008-07-16T00:29:00.004+03:00

Kαι επειδή έρχεται Αύγουστος και όλοι μας λίγο-πολύ θα τρέξουμε στην Επίδαυρο,για καμιά νέα avant-garde παραγωγή τραγωδίας, η Κορίνα Μητροπούλου μας υπενθυμίζει ποιά είναι η βασική εργογραφία της αρχαιοελληνικής τραγωδίας και πως πρέπει να ανεβαίνει μια μεταμοντέρνα εκδοχή της.

KYZIKOS

τι και αν

--------------------------------------------------------------------------

τραγωδια η "Ελλας"

σιχαινομαι

ελληνακι

αθήνα 2010-(λίγοι μήνες πριν)

ideal connection

la foule

kreuzberg

γιατι

βολεμα

μακαρισμοι

κοσκινο

γιατι?

περιμένω

το διαλειμμα

i'm an alien hellin in berlin

τα λογια της καβλας

το θεώρημα της καμπύλης

mad about you

live leaves

callas day

i'm a stranger here my self

love after rain

πώς?

το καβουρακι

nijinsky's diary

αυγουστιατικη μελαγχολια (εποχη που βρηκες να μελαγχολησεις και συ!)

alto-magica

α χα!!!!!! καλοκαίρι καιρός για ταίρι

ατιτλο

ενα καθυστερημενο αφιερωμα στον μανο χατζιδακι

τα κάλλ-ιστα της κάλλας

antony & the johnsons

κάποια σαν την Ελλη

*+*=**

YOUR BODY BABE

αλεξανδρινο κουαρτετο

2046

head on (updated)

sunset boulevard

η σκηνη της υπνοβασιας της λαιδης μακμπεθ κατα παξινου και καλλας

πλατωνικο επιγραμμα

δυο μπαλες παγωτο traviata, παρακαλω

εορταστικο

ελλογη σιωπη

παρατεταμενη καβλα

"για την όπερα ρε γαμώτο" -κεφάλαιο πρώτο

amarilli

το tango της προσωπικής αντωνυμίας

o post-μεταμοντέρνος έλληνας

ένας χρόνος μετά

ερωτας by τασος λειβαδιτης

the ink dark moon - δύο ποιήματα πάθους από δύο γιαπωνέζες ποιήτριες του 9ου αιώνα.

για τη δανάη, που έφυγε προχτές

πως μιά ντίβα της όπερας τραγουδά και χορεύει τάνγκο.

να' σαι κοντά μου

αφιερωμένο στους αιώνιους φοιτητές της ζωής

αφιερωμένο στους απανταχού ακροβάτες

eileen farell

la bella ponselle

ουκ έχω άνθρωπον

phonetic punctuation

roberto bolle & friends

εδώ πολυτεχνείο

kiss

aziza mustafa zadeh - the princess of jazz

ξανθίππη καραθανάση

κυριε

μια άρια για ειδικά λαρύγγια

The divine Sarah Bernhardt

opera di forza

κόσμε ! περάστε - γαμήστε - τελειώσατε (εν ειρήνη)

το απομεσήμερο ενός φαύνου

ο μικρός ναυτίλος

che faro senza euridice - a unisex aria

οι έλληνες φίλοι

αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με

the heart asks the pleasure first

+=**